في ردّ الروح ، اجابت النفس الروح و هو قوله سبحانه
اللَّهُ يَتَوَفَّى الْأَنْفُسَ حِينَ مَوْتِها . . .
فمهما رأت في ملكوت السّماوات فهو ممّا له تأويل و ما رأت فيها بين السماء و الارض فهو مما يخيّله الشيطان و لا تأويل له » ( مجمع البيان ) .
إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ
.
منظور از آيات ، تدبير خدا ، توانايى و قدرت خدا ، بقاء روح و بازگشت آن در آخرت به بدن و امثال آنست كه همه اينها با تفكر در آيه شريفه روشن مىشود .
43 -
أَمِ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ شُفَعاءَ قُلْ أَ وَ لَوْ كانُوا لا يَمْلِكُونَ شَيْئاً وَ لا يَعْقِلُونَ
.
اين آيه و آيه بعدى در رابطه با نفى شفاعت آلهه است ، يعنى : شفاعت آنها در صورتى معقول بود كه چيزى را از جهان يا شفاعت را مالك شوند و نيز عقل و درك داشته باشند ، آلهه شما كه هستند شعورى ندارند و نيز مالك شفاعت و امثال آن نيستند .
« ام » منقطعه است به معنى « بل » و تقدير جمله اخير چنين است : « قل ا تتخذونهم شفعاء و لو كانوا لا يملكون شيئا . . . » و مىشود « ا يشفعون و لو كانوا . . . » باشد چنان كه در جوامع الجامع فرموده است .
44 -
قُلْ لِلَّهِ الشَّفاعَةُ جَمِيعاً لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ ثُمَّ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ
يعنى : واسطه قرار دادن كار خداست زيرا كه حكومت آسمانها و زمين خاص اوست ، اين آيه مسئله واسطه را اثبات مىكند ولى آن را فقط در دست خدا مىداند ، شفاعت در آيه شامل شفاعتهاى طبيعى و تكوينى است كه خدا عوامل طبيعت مانند آفتاب و ماه و زمين و دريا و امثال آنها را واسطههاى فيض خويش قرار داده است و نيز شامل شفاعتهاى تشريعى است مانند شفاعت انبياء و ائمه و ملائكه