كه توكل كنندگان فقط به او توكّل مىكنند ، من نيز كه از متوكّلانم به او توكل مىكنم .
39 -
قُلْ يا قَوْمِ اعْمَلُوا عَلى مَكانَتِكُمْ إِنِّي عامِلٌ فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ
.
امر تعجيزى است يعنى هر چه امكان داريد به شرك و كفر ادامه دهيد ، من نيز به حق پرستى و دعوت به توحيد ادامه خواهم داد ولى خواهيد ديد كه عاقبت از آن كيست .
40 -
مَنْ يَأْتِيهِ عَذابٌ يُخْزِيهِ وَ يَحِلُّ عَلَيْهِ عَذابٌ مُقِيمٌ
.
لفظ « من » استفهاميّه است ، ظاهرا
عَذابٌ يُخْزِيهِ
راجع به عذاب دنيا و
عَذابٌ مُقِيمٌ
راجع به عذاب آخرت مىباشد ، « مقيم » به معنى پيوسته و دائم است .
41 -
إِنَّا أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْكِتابَ لِلنَّاسِ بِالْحَقِّ فَمَنِ اهْتَدى فَلِنَفْسِهِ وَ مَنْ ضَلَّ فَإِنَّما يَضِلُّ عَلَيْها وَ ما أَنْتَ عَلَيْهِمْ بِوَكِيلٍ
.
تعليلى است بر
قُلْ يا قَوْمِ اعْمَلُوا . . .
لام « للناس » براى تعليل است يعنى به علّت هدايت مردم ، كتاب را نازل كردهايم ، « بالحق » وصف كتاب است يعنى كتابى كه حق است و در آن باطلى نيست .
آن وقت فرموده : نفع قبول هدايت و ضرر ضلالت به خود مردم عايد است تو وكيل آنها نيستى بلكه كارشان در دست خداست و كارسازشان خداست ظاهرا منظور آنست كه : كار تو فقط ابلاغ است ، اصل هدايت و تأثير آن در قلوب ، كار خداست . قرآن واقعيت را بىدغدغه بيان مىكند .
42 -
اللَّهُ يَتَوَفَّى الْأَنْفُسَ حِينَ مَوْتِها وَ الَّتِي لَمْ تَمُتْ فِي مَنامِها فَيُمْسِكُ الَّتِي قَضى عَلَيْهَا الْمَوْتَ وَ يُرْسِلُ الْأُخْرى إِلى أَجَلٍ مُسَمًّى
.
آيهء شريفه مصداقى از تدبير خدا و بيان واقعيتى عجيب است ، منظور از