45 - چون خدا بتنهايى ياد شود دلهاى كسانى كه به آخرت عقيده ندارند ، تنگ مىشود و چون اصنام ياد شوند ، آن وقت مسرور مىگردند .
46 - بگو : اى اللَّه اى آفرينندهء آسمانها و زمين ، اى داناى نهان و آشكار ، تو ميان بندگانت در آنچه اختلاف مىكنند داورى مىكنى .
47 - اگر آنچه در زمين است و مثل آن براى ظالمان بود ، حتما در مقابل ( رهايى ) از عذاب بد در روز قيامت عوض مىدادند ، و آشكار مىشود بر ايشان از جانب خدا آنچه گمان نمىكنند .
48 - و آشكار مىشود براى آنها و بالهاى آنچه كردهاند و عذابى كه استهزاء مىكردند آنها را احاطه مىنمايد .
49 - چون به انسان بد حالى رسد ، ما را مىخواند ، آن گاه چون نعمتى به او عطا كرديم گويد : فقط روى علمى كه دارم داده شدهام بلكه آن امتحانى است ، ليكن اكثر مردم نمىدانند .
50 - اين سخن را گذشتگان نيز گفتند ولى آنچه مىكردند كفايتشان نكرد .
51 - و بالهاى اعمالشان به آنها رسيد ، و بالهاى اعمال اهل مكه نيز به آنها مىرسد ، آنها عاجز كنندهء خدا نيستند .
52 - آيا ندانستهاند كه خدا روزى را به هر كه خواهد بسط مىدهد و تنگ مىگيرد در آنچه گفته شد نشانههايى است براى قومى كه ايمان مىآورند .
كلمهها
اشمأزت : شماز : تنفر . « اشمازت » : متنفر شد . اين كلمه فقط يك بار در قرآن مجيد يافته است .
يستبشرون : يعنى : شاد مىشوند . « استبشار » : طلب شادى و نيز يافتن يا دانستن چيزى است كه انسان را شاد مىكند .
افتدوا : افتداء : فديه و عوض دادن .