فداكاريهاى اين بزرگواران به آن حضرت روشن بوده لذا احتياج به توضيح بيشتر نبوده است .
مراد از
أُولِي الْأَيْدِي
نيرومند بودن آنها در به جاى آوردن فرمانهاى خدا و استقامت در راه اوست و نيز صاحبان بصيرت و بينايى بودهاند ، از حضرت باقر صلوات اللَّه عليه نقل شده :
« اولوا القوة في العبادة و الصبر فيها ( صافى ) .
46 - 47 -
إِنَّا أَخْلَصْناهُمْ بِخالِصَةٍ ذِكْرَى الدَّارِ وَ إِنَّهُمْ عِنْدَنا لَمِنَ الْمُصْطَفَيْنَ الْأَخْيارِ
.
اين آيه تعليل آيهء قبلى است منظور از « خالصة » خلصت خالص و غير مشوب است ،
ذِكْرَى الدَّارِ
بيان خالصه است يعنى : ما آنها را با يك خصلت غير مشوب براى خود خالص و مخصوص كردهايم ، آن خصلت عبارت است از ياد آورى دار آخرت .
از اين سخن روشن مىشود كه عقيده به روز قيامت علّت نيرومند بودن انسان براى اطاعت حق و داراى بصيرت بودن است چنان كه انكار روز قيامت بيشتر از هر عامل ديگرى انسان را بىبند و بار مىكند . آيهء دوم نشان مىدهد كه آنها براى هدايت انسانها انتخاب شده و در درجه كامل ايمان و توحيد قرار گرفتهاند .
48 -
وَ اذْكُرْ إِسْماعِيلَ وَ الْيَسَعَ وَ ذَا الْكِفْلِ وَ كُلٌّ مِنَ الْأَخْيارِ
.
گفته شد كه اخيار جمع خير مقابل شر است ، بعضى آن را جمع خير ( با تشديد ) گفتهاند ، در قرآن مجيد راجع به شرح حال « يسع ذى الكفل » مطلبى ذكر نشده در نكتهها به مجملى از شرح حال آن دو اشاره خواهيم نمود .