و خونى از بدنش بيرون نيامد ، كسى به هنگام ديدن او ، از وى متنفر نگرديد و وحشت ننمود و در هيچ جاى بدنش كرم توليد نگرديد . . . . « 1 » .
مجلسى رحمه اللَّه بعد از نقل اين خبر فرموده : اين خبر به مذهب اهل كلام از اماميه اوفق است كه گفتهاند : پيامبران از تنفر آور بودن منزه هستند آن گاه از سيد مرتضى علم الهدى نقل مىكند كه گفته است : مرضهايى كه انسان از ديدن آنها تنفر مىكند ، هيچ يك در انبياء نبايد باشد .
يسع و ذا الكفل :
در توحيد صدوق باب 65 نقل شده : حضرت رضا صلوات اللَّه عليه به جاثليق نصراني فرمود : يسع مانند عيسى معجزه داشت ، روى آب راه رفت ، مردهها را زنده نمود كور و پيسى گرفته را شفا بخشيد ، با وجود اين امتش او را خدا ندانست و كسى به جاى خدا او را نپرستيد : مرحوم فيض در صافى فرموده : او يوشع بن نون است .
در مجمع البيان ذيل آيه 85 از سوره انبياء از حضرت عبد العظيم بن عبد اللَّه حسنى نقل شده كه گويد : به حضرت ابى جعفر امام جواد صلوات اللَّه عليه نوشتم و از ذو الكفل سؤال كردم كه اسمش چه بود و آيا از مرسلين بود يا نه ؟
در جواب مرقوم فرمود : خداوند صد و بيست چهار هزار پيامبر مبعوث فرموده است سيصد و سيزده نفر از آنها « مرسل » بودند و ذو الكفل از آنان است ، او بعد از سليمان بن داود بود ، ميان مردم مانند داود قضاوت مىكرد اصلا به خشم نيامد مگر براى خدا ، نامش عدويا بن ادارين بود .
هامش
( 1 ) بحار ج 12 / 348 ط جديد .