به نام خداى رحمان رحيم
1 - صاد ، قسم به قرآن بيدارگر ( كه تو از پيامبرانى ) .
2 - ليكن كافران در امتناع و مخالفتند .
3 - چه بسا مردمانى كه پيش از آنها هلاك كرديم ، فرياد بر آوردند ولى وقت فرار نبود .
4 - و تعجب كردند از آنكه انذار كننده از خودشان بر آنها آمد ، كافران گفتند اين جادوگر و دروغگو است .
5 - آيا خدايان را يك خدا كرده است اين چيز عجيبى است .
6 - اشراف آنها به راه افتادند كه برويد و در حمايت خدايان استقامت كنيد كه اين كار پسنديده ايست .
7 - ما اين سخنان را در طريقههاى اخير نشنيدهايم ، اين جز افترا نيست .
8 - آيا قرآن از ميان ما بر او نازل شده است ؟ بلكه آنها از قرآن من در شك هستند بلكه عذاب مرا نچشيدهاند .
9 - يا خزائن رحمت پروردگار توانا و عطاگر در نزد آنهاست ؟
10 - يا حكومت آسمانها و زمين و آنچه در ميان آن دوست خاص آنهاست ؟ پس در وسيلهها بالا روند .
11 - آنها گروهى اندك هستند در آنجا و از جمله احزاب منهزم شدهاند .
12 - پيش از آنها قوم نوح و عاد و فرعون صاحب ميخها ، پيامبران را انكار كردند .
13 - و قوم ثمود و قوم لوط و اهل بيشه ، كه احزاب همانها هستند .
14 - همهء آنها پيامبران را تكذيب كردند عقاب من بر آنها حتمى شد .
15 - اهل مكه منتظر نيستند مگر به يك صيحه كه براى آن مهلتى نيست .
16 - و گفتند : پروردگارا بهرهء ما را از عذاب به زودى برسان .
تفسير احسن الحديث (فارسى) — صفحة 199
مساهمون: على اكبر قرشى بنابى
ص١٩٩