آن در آيهء شريفه مضارع مجهول است
فُزِّعَ عَنْ قُلُوبِهِمْ
يعنى ترس از قلوبشان برداشته شد .
فتاح : فتح : گشودن . باز كردن ، خواه حسّى باشد يا معنوى . فتّاح :
بسيار گشاينده ، آن از اسماء حسنى است ، مراد از آن فيصله دادن و حكومت ميان حق و باطل است .
كافة : كفّ : دست و باز داشتن . كافّ : باز دارنده . كافّه مؤنّث كافّ است و نيز مذكّر آيد ، در اين صورت تاء آن براى مبالغه است مثل علامه و نسّابه . ايضا بمعنى جميع و همگى آيد .
ميعاد : مصدر ميمى است به معنى وعده ، به معنى مواعده و وقت وعده نيز آيد .
وعد : راغب گويد : وعد در وعدهء خير و شرّ هر دو به كار مىرود ولى وعيد فقط در وعدهء شرّ آيد ، قرآن مجيد قول راغب را تأييد مىكند .
شرحها
از اوّل سوره تا آيهء بيست و يك ، دو مطلب بررسى شده است ، يكى مسألهء معاد ، ديگرى دو نمونه از بندگان شكر گزار و ناسپاس لذا در اين آيات مسألهء توحيد مطرح است .
تناسب اين آيات با آيات گذشته ، آنست كه اين آيات نوعى استدلال است براى آن مطالبى كه گذشت .
در اين آيات بيان شده كه معبودهاى باطل دخالتى در آفرينش و تدبير جهان ندارند ، شفاعتى كه مشركان دربارهء آنها مىگويند از نوع شفاعت مقبول