به مصلحت رزق داده شدگان داناست ، على هذا مشركان در اينكه براى روزى به اصنام خود روى آوردهاند ، عذرى ندارند .
63 -
وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ مَنْ نَزَّلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَحْيا بِهِ الْأَرْضَ مِنْ بَعْدِ مَوْتِها لَيَقُولُنَّ اللَّهُ قُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ بَلْ أَكْثَرُهُمْ لا يَعْقِلُونَ
.
آيهء 61 راجع به خلقت بود ولى اين آيه راجع به تدبير است كه نازل كردن باران و زنده كردن زمين به انواع روئيدنيها ، قسمتى از تدبير جهان است اين آيه مىگويد : اگر راجع به تدبير زندگيشان از آنها سؤال كنى باز جواب خواهند داد : خدا .
زيرا نمىتوانند بگويند : اين كار از بتهاى ماست ، بگو : حمد خدا را كه چنين اتمام حجت مىكند . اما بيشتر آنها عقلشان را به كار نمىبندند كه به حقيقت امور واقف شوند و بدانند كه بايد به خدا روى آورند و او را پرستش كنند .
آيهء شريفه در عين حال ، استدلال است به مطلب آيهء فوق در زمينهء بسط و قبض رزق ، حالا كه فرستندهء باران اوست ، قبض و بسط نيز در دست او مىباشد .
در نظام متقن جهان ، تحت تابش آفتاب ، آب درياها كه هزار فرسخ در هزار فرسخ سطح زمين را فرا گرفتهاند ، تبخير مىشوند ، حركت بادها ، ابرها را به سوى خشكيها روان مىكند ، بارانها و برفها زمين را سيراب مىكنند انواع بى شمار روئيدنيها كه پشتوانهء زندگى انسان و حيوانها هستند به وجود مىآيند
ذلِكَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ
.
64 -
وَ ما هذِهِ الْحَياةُ الدُّنْيا إِلَّا لَهْوٌ وَ لَعِبٌ وَ إِنَّ الدَّارَ الْآخِرَةَ لَهِيَ الْحَيَوانُ لَوْ كانُوا يَعْلَمُونَ
.