52 -
قُلْ كَفى بِاللَّهِ بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ شَهِيداً يَعْلَمُ ما فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ الَّذِينَ آمَنُوا بِالْباطِلِ وَ كَفَرُوا بِاللَّهِ أُولئِكَ هُمُ الْخاسِرُونَ
.
دليلى است بر رسالت آن حضرت يعنى خدايى كه دانا به همه چيز است ميان من و شما شاهد و گواه است ، خدا در كلام خود به رسالت من گواهى مىدهد او كه همه چيز را مىداند رسالت مرا نيز مىداند ، با در نظر گرفتن اينكه قرآن معجزه است و آنها در باطن به حق بودن قرآن ايمان داشتند ، اين آيه يك استدلال تمام است .
وَ الَّذِينَ آمَنُوا بِالْباطِلِ . . .
حاكى است : شما كه به باطل تسليم شده و حق را انكار مىكنيد جز زيانكار نخواهيد بود .
53 -
وَ يَسْتَعْجِلُونَكَ بِالْعَذابِ وَ لَوْ لا أَجَلٌ مُسَمًّى لَجاءَهُمُ الْعَذابُ وَ لَيَأْتِيَنَّهُمْ بَغْتَةً وَ هُمْ لا يَشْعُرُونَ
.
در اين آيه سه مطلب در نظر است يكى اينكه مشركان مكه مانند سائر مشركان به آن حضرت مىگفتند :
ائْتِنا بِعَذابِ اللَّهِ إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ
عنكبوت / 29 ، ديگر آنكه مىفرمايد اجل مسمى مانع آمدن عذاب است ، به نظر مىآيد منظور از اجل مسمى اجل امت است نظير
وَ لِكُلِّ أُمَّةٍ أَجَلٌ فَإِذا جاءَ أَجَلُهُمْ لا يَسْتَأْخِرُونَ ساعَةً وَ لا يَسْتَقْدِمُونَ
اعراف / 34 .
آرى هيچ امتى به محض گناه كردن گرفتار نمىشوند ، بايد گناه و تخلف به حد اشباع برسد يا مستحق عذاب گردند ، مطلب سوم آنكه عذاب موعود بالاخره به طور ناگهانى خواهد آمد .
على هذا منظور از هر دو عذاب يكى است و آن عذاب استيصال در دنياست بعضى از بزرگان ميان دو عذاب فرق گذاشته است ولى آن خلاف ظهور آيه است .