فردوس : در قاموس گويد : باغى كه جامع ميوههاى تمام باغات باشد آن را فردوس گويند : در كشاف گويد : « الفردوس : البستان الواسع الجامع لاصناف الثمر » .
طبرسى از زجّاج نقل مىكند : فردوس باغى است شامل مزايا و محاسن تمام باغها . به نظر مىآيد : منظور از آن ، بيان پر نعمت بودن بهشت است ،
جَنَّاتُ الْفِرْدَوْسِ
كهف / 107 به جاى « جنات النعيم » است ، اين لفظ فقط دو بار در قرآن آمده است .
شرحها
در اين آيات ، ابتدا اوصاف مؤمنان بيان گرديده ، سپس به آنها وعده بهشت داده شده است ، مجموعا هفت صفت از اوصاف مؤمنان در اينجا ياد شده كه اتصاف به آنها انسانها را در درجهء عالى انسانيت قرار مىدهد : نماز خواندن و خشوع در آن ، دورى از كارهاى بيهوده ، انفاق براى پاك شدن ، ملاحظهء عفت امانت ، وفا به عهده ، انسان را اوج مىدهد .
1 و 2 -
قَدْ أَفْلَحَ الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ هُمْ فِي صَلاتِهِمْ خاشِعُونَ
.
در نكتهها دربارهء ايمان و فرق آن با « علم باور » سخن خواهيم گفت ، ايمان كه به معنى تسليم شدن به علم و اعتقاد است ، از عمل ، قابل انفكاك نيست و عمل لازمهء آنست ، مؤمن مىشود در بعض كارها گناه كند ولى نمىشود اعتقادش مطلقا خالى از عمل باشد ، ممكن است بگوئيم : ايمان داراى دو ظرف است ، ظرف باطن و ظرف خارج ، آن در ظرف باطن به صورت اعتقاد و در ظرف ظاهر