قرار داده و انذار مىكند ، آن وقت در بيان انذار ، عاقبت قبول كننده و ردّ كننده را معين مىنمايد ، سپس مىگويد : هر پيامبرى كه آمده شيطان در كار او فتنه و بلوى به وجود آورده است ، ولى خدا فتنه و تباهى او را از بين برده است ، آن فتنه براى بدكاران آزمايش و اتمام حجّت و براى مؤمنان سبب مزيد ايمان و اطمينان گرديده است .
در آخر فرموده كافران تا تمام شدن فرصت و آمدن عذاب از قبول قرآن در ترديد خواهند بود ، روز آمدن عذاب روزى است كه حكومت از آن خداست نيكوكاران و بدكاران را به تناسب عمل خود پاداش و كيفر خواهد داد ، 49 -
قُلْ يا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّما أَنَا لَكُمْ نَذِيرٌ مُبِينٌ
اين آيه خطاب به عموم مردم است اعم از مسلمان و غير مسلمان .
50 و 51 -
فَالَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ رِزْقٌ كَرِيمٌ وَ الَّذِينَ سَعَوْا فِي آياتِنا مُعاجِزِينَ أُولئِكَ أَصْحابُ الْجَحِيمِ
اين دو آيه تفصيل
نَذِيرٌ مُبِينٌ
است ، معلوم مىشود كه ايمان و عمل صالح از جملهء مكفرات ذنوب است ، معاجزين حال است از فاعل « سعوا » يعنى تلاش مىكنند دربارهء ابطال آيات ما در حالى كه به نظرشان عاجز كنندهء ما مىباشند .
52 -
وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَسُولٍ وَ لا نَبِيٍّ إِلَّا إِذا تَمَنَّى أَلْقَى الشَّيْطانُ فِي أُمْنِيَّتِهِ فَيَنْسَخُ اللَّهُ ما يُلْقِي الشَّيْطانُ ثُمَّ يُحْكِمُ اللَّهُ آياتِهِ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ حَكِيمٌ
ظهور اين آيه در آنست كه : هر پيغمبرى كه خواسته توحيد و دين خود را پياده كند ، شيطان در كار او فتنه انگيزى كرده و خواسته بواسطه مردم كافر و بدكار جلو كار آن پيامبر را بگيرد ولى خدا فتنهء شيطان را زايل كرده و آيات خود را محكم نموده و نگذاشته آياتش باطل شود .