قرار داده نمىشود ، درختان آن را نبايد قطع كرد ، علفهاى آن را نمىشود چيد و كند ، لقطه و يافته شدهء آن بر كسى حلال نيست مگر بر آن كس كه به مردم تعريف كند ( تا صاحبش پيدا شود ) .
عباس عموى آن حضرت گفت يا رسول اللَّه مگر علف اذخر كه براى قبر و خانهها لازم است حضرت فرمود : مگر اذخر « 1 » 92 -
وَ أَنْ أَتْلُوَا الْقُرْآنَ فَمَنِ اهْتَدى فَإِنَّما يَهْتَدِي لِنَفْسِهِ وَ مَنْ ضَلَّ فَقُلْ إِنَّما أَنَا مِنَ الْمُنْذِرِينَ
آيه گذشته در زمينه وظيفهء شخص آن حضرت بود ، اين آيهء در رابطه با وظيفه اجتماعى اوست كه قرآن بخواند و مردم را به سوى خدا دعوت كند « و من ضل » در جاى « و من ضل فانما يضل عليها » است يعنى : هر كه گمراه شود گناهى بر من نيست زيرا كه من فقط انذار كنندهام ، تقصير مال خود او است .
93 -
وَ قُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ سَيُرِيكُمْ آياتِهِ فَتَعْرِفُونَها وَ ما رَبُّكَ بِغافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ
حمد خدا راست كه به وسيله آيات كون و بوسيلهء انبياء مردم را هدايت كرده و مطابق عدل خدايى اهل ايمان را مورد مرحمت قرار داده و اهل كفر را خوار نموده و وعده عذاب داده است و اگر غير از اين بود قانون عدل نقض مىشد مراد از « آيا » ظاهرا آياتى نظير دابة الارض است .
وَ ما رَبُّكَ بِغافِلٍ
توجيه
هامش
( 1 )
« . . . عن حريز عن ابى عبد اللَّه ( ع ) قال لما قدم رسول ( ص ) مكة يوم افتتحها ، فتح باب الكعبة فامر بصور فى الكعبة فطمست فاخذ بعضادتي الباب فقال : الا ان اللَّه قد حرم مكة يوم خلق السموات و الارض فهى حرام به حرام اللَّه الى يوم القيامة لا ينفر صيدها و لا يعضد شجرها و لا يختلى خلائها و لا تحل لقطتها الا لمنشد فقال العباس يا رسول اللَّه الا الاذخر فانه للقبر و للبيوت فقال رسول اللَّه ( ص ) : الاذخر .