82 - و چون وعدهء عذاب بر آنها حتمى شود ، جنبندهاى از زمين براى آنها خارج مىكنيم كه با آنها سخن گويد : زيرا كه مردم به آيات ما يقين نمىآورند .
83 - و روزى از هر امت فوجى از آنان كه آيات ما را تكذيب مىكنند محشور مىكنيم از پراكنده شدن باز داشته مىشوند .
84 - تا چون آمدند ، خدا فرمايد : آيا آيات مرا تكذيب كرديد بىآنكه به آنها احاطه داشته باشيد يا چه كار ديگرى مىكرديد ؟
85 - وعدهء عذاب بر آنها حتمى مىشود و در مقام اعتذار سخن نمىگويند .
86 - آيا نمىدانند كه ما شب را قرار دادهايم تا در آن آرام گيرند و روز را نورانى كردهايم در اينكه گفتيم نشانههاى توحيد هست به قومى كه ايمان مىآورند .
87 - روزى كه در صور دميده شود آنكه در آسمانها و زمين هست به وحشت مىافتد مگر آنكه خدا خواهد و همه خاضعانه به طرف خدا مىآيند .
88 - من بينى كوهها را كه اكنون بىحركت مىپندارى مانند ابرها راه مىروند اين كار خداست كه هر چيز را محكم كرده و او به آنچه مىكنيد دانا است .
89 - هر كه عمل نيك بياورد براى اوست پاداشى بهتر از آن و آنها از وحشت در آن روز ايمن هستند .
تفسير احسن الحديث (فارسى) — صفحة 494
مساهمون: على اكبر قرشى بنابى
ص٤٩٤