نمىشوند .
223 -
يُلْقُونَ السَّمْعَ وَ أَكْثَرُهُمْ كاذِبُونَ
.
تكميل دو آيهء فوق است . سمع به معنى مسموع مىباشد يعنى شياطين مسموعات خويش را به اولياء خود القاء مىكنند و اكثرشان دروغگو هستند و چون از شنيدن اخبار آسمان ممنوع مىباشند لذا آنچه شنيدهاند ناقص است و مفيد نمىباشد .
ناگفته نماند : به حكم :
لا يَسَّمَّعُونَ إِلَى الْمَلَإِ الْأَعْلى وَ يُقْذَفُونَ مِنْ كُلِّ جانِبٍ دُحُوراً وَ لَهُمْ عَذابٌ واصِبٌ إِلَّا مَنْ خَطِفَ الْخَطْفَةَ فَأَتْبَعَهُ شِهابٌ ثاقِبٌ
صافات / 8 - 10 ، شياطين از شنيدن اخبار آسمان ممنوعند ولى از آيهء فوق فهميده مىشود كه چيزى و لو به طور ناقص به دست مىآورند و چون به وسيلة شهاب ثاقب تعقيب مىشوند باز « خطفهاى » در دست آنها مىماند .
در الميزان فرموده : مراد از « السمع » چيزى است كه شياطين از اخبار آسمان و لو به طور ناقص شنيدهاند كه آنها از شنيدن ممنوع هستند و با شهاب زده مىشوند و آنچه استراق كردهاند ناقص و غير كامل است و لذا دروغ بيشتر به آن راه مىيابد و اكثر شياطين دروغگو هستند اصلا خبر راست نمىگويند .
224 - 226 -
وَ الشُّعَراءُ يَتَّبِعُهُمُ الْغاوُونَ أَ لَمْ تَرَ أَنَّهُمْ فِي كُلِّ وادٍ يَهِيمُونَ وَ أَنَّهُمْ يَقُولُونَ ما لا يَفْعَلُونَ
.
در اين آيات سه مطلب بايد بازگو شود ، اول از اين آيات فهميده مىشوند :
ميان شعراء و گمراهان كه از شعراء پيروى مىكنند سنخيت وجود دارد چنان كه ميان شياطين و هر افّاك اثيم سنخيت بود . لذا غاوون و گمراهان از شاعران پيروى مىكنند زيرا كه شاعران خود گمراه هستند و بيراهه مىروند ، دليل گمراه بودنشان آنست كه در هر وادي بدون قصد راه مىروند و مىگويند اما عمل