در مجمع البيان فرموده : روايت ائمهء هدى صلوات اللَّه عليهم اجمعين آنست كه مانعى نيست كه اينان از آن خانهها كه خدا ياد كرده است بخورند به قدر نيازشان بدون اسراف ، بىآنكه اذن بگيرند .
الميزان اضافه مىكند : « بيوتكم » بخانهء پسر و همسر نيز شامل مىشود چنان كه در روايات آمده است ، طبرسى در استدلال به اينكه خانههاى پسران خانههاى پدران است روايت رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله را نقل كرده كه به جوانى فرمود
« انت و مالك لابيك »
در الميزان در كافى از امام باقر صلّى اللَّه عليه و آله نقل كرده كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله به مردى فرمود : تو و مال تو براى پدرت است ، آن گاه امام فرمود :
من براى پدر دوست ندارم كه از مال پسرش بردارد مگر آنچه را كه به آن احتياج و ضرورت دارد كه
اللَّهُ لا يُحِبُّ الْفَسادَ
.
. . . أَوْ ما مَلَكْتُمْ مَفاتِحَهُ أَوْ صَدِيقِكُمْ لَيْسَ عَلَيْكُمْ جُناحٌ أَنْ تَأْكُلُوا جَمِيعاً أَوْ أَشْتاتاً
.
منظور از
ما مَلَكْتُمْ . . .
آنست كه شخص وكيل كسى در اموال او باشد مىتواند از مال او بخورد چنان كه از حضرت صادق عليه السّلام نقل شده است « 1 » .
« صديقكم تقديرش « او بيت صديقكم » است غرض از
جَمِيعاً أَوْ أَشْتاتاً
ظاهرا آنست كه چند نفر باشيد از آن خانه بخوريد يا تنها تنها ، بنا بر بعضى از روايات منظور از « جميعا » خوردن با صاحب خانه است .
روايت شده : چون رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله به مدينه هجرت فرمود ميان مسلمانان از مهاجر و انصارى برادرى برقرار كرد . . . بعد از آن چون آن حضرت كسى از اصحاب خود را به جنگ مىفرستاد او كليد خانهاش را به برادر دينى مىداد و
هامش
( 1 )
« فى الكافى عن الصادق عليه السلام قال : الرجل له وكيل يقوم فى ماله فيأكل به غير اذنه » ( صافى ) .