كانَ وَعْدُهُ مَأْتِيًّا
اشاره به حتمى بودن آخرت است ، طبرسى فرموده : مأتى در اينجا به معنى فاعل است « آتى » زيرا آنچه تو به سوى آن بيايى آن به سوى تو مىآيد و بالعكس .
62 -
لا يَسْمَعُونَ فِيها لَغْواً إِلَّا سَلاماً وَ لَهُمْ رِزْقُهُمْ فِيها بُكْرَةً وَ عَشِيًّا
در آيهء ديگرى آمده است
لا يَسْمَعُونَ فِيها لَغْواً وَ لا تَأْثِيماً إِلَّا قِيلًا سَلاماً سَلاماً
واقعه / 25 ، 26 نبودن لغو و بيهوده در بهشت در بسيارى از آيات آمده است « الا سلاما » استثناء منقطع است يعنى « لكن يسمعون سلاما » منظور آنست كه رفيق برفيق مىگويد از من مكروهى نخواهى ديد ، تو از من در امانى ، هكذا سلام ملائكه را مىشنوند
وَ الْمَلائِكَةُ يَدْخُلُونَ عَلَيْهِمْ مِنْ كُلِّ بابٍ سَلامٌ عَلَيْكُمْ بِما صَبَرْتُمْ
رعد / 24 هكذا سلام خدا را كه فرموده
سَلامٌ قَوْلًا مِنْ رَبٍّ رَحِيمٍ
يس / 36 .
مىشود گفت در بهشت شب و روز هست كه فرموده
بُكْرَةً وَ عَشِيًّا
.
الميزان فرموده : ظاهرا آن كنايه از دوام و عدم انقطاع است طبرسى فرموده : روزيشان را در فاصله ميان صبح و شام داده مىشوند ( يعنى با قياس به زندگى دنيا ) .
63 -
تِلْكَ الْجَنَّةُ الَّتِي نُورِثُ مِنْ عِبادِنا مَنْ كانَ تَقِيًّا
اشاره است به جنّة و جنّات كه گذشت يعنى اين بهشت مال آن گروه از بندگان ما است كه متقى باشد و از مخالفت خدا بپرهيزند خواه به شكل اجتناب از گناهان باشد يا به فعل واجبات . ارث آنست كه پس از فوت ديگرى به انسان برسد و چون بهشت در معرض عطا شدن به هر انسان در مقابل ايمان و عمل است ديگران در مقابل ضايع كردن نماز و پيروى از شهوات بهشت را از دست دادهاند لذا به اهل ايمان ارث خواهد ماند ( از الميزان ) ، طبرسى رحمه اللَّه » نورث » را تمليك گفته است .