عطوفت و انجذاب به حكم « زكات » در نموّ و زيادت بود ، زيادت و نموّ روحى ( از الميزان ) . در عين حال ، او متّقى و تقوى كار بود و از گناهان اجتناب مىورزيد .
14 -
وَ بَرًّا بِوالِدَيْهِ وَ لَمْ يَكُنْ جَبَّاراً عَصِيًّا
.
عطف است بر « تقيّا » يعنى « و كان برا بوالديه » اين اوصاف بيان مىكند كه او نسبت به خدايش متّقى و نسبت به پدر و مادرش نيكوكار بوده و نسبت به مردم ستمكار و مستكبر نبود بلكه خير خواه و ارشاد كننده و مهربان بود « عصيّا » صفت جبّار است يعنى : ظالم حرف نشنو نبود .
15 -
وَ سَلامٌ عَلَيْهِ يَوْمَ وُلِدَ وَ يَوْمَ يَمُوتُ وَ يَوْمَ يُبْعَثُ حَيًّا
.
سلام به معنى ايمنى و بىآسيب و سلامت است از هر چيزى كه مانع سعادت و موجب وحشت و ناراحتى باشد ، يعنى ايمنى و سلامت هست براى او از هر مكروه ، روزى كه به دنيا آمد و روزى كه خواهد مرد و روزى كه زنده مبعوث مىشود در هر يك از اين سه روز ، انسان به عالمي از عوالم وارد مىشود ، ماضى آمدن « ولد » و مضارع آمدن دو فعل ديگر ، براى مجسّم كردن زمان حيات او است .
گويند « حيّا » تأكيد « يبعث » است و گويند : اشاره است به آنكه يحيى شهيد خواهد شد كه به حكم
بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ
شهداء زنده هستند على هذا « حيّا » حال است از نائب فاعل « يبعث » .
در عيون اخبار الرضا از امام رضا عليه السّلام نقل شده : انسان در سه موطن ترس او بيشتر مىشود ، روز ولادت كه از شكم مادر خارج شده و دنيا را مىبيند روز مرگ كه مىميرد ، آخرت و اهل آخرت را مىبيند و روزى كه مبعوث مىشود قانونهايى مىبيند كه در دنيا نديده بود ، خداوند در اين مواطن به يحيى سلام