بغى به معناى طلب و حول به معناى انتقال و تحوّل است يعنى در بهشت پيوسته هستند و نمىخواهند از آن به جاى ديگرى منتقل شوند .
اين آيه از يك حقيقت بزرگى حاكى است و آن اينكه در زندگى دنيا اصلى به نام كهولت ( آنتروپى ) بر مادّه حاكم است يعنى مسأله پيرى و كهولت و كهنه شدن به جهان طبيعت حاكم است ، هر چيزى كه به سر خود رها شود و امدادى از خارج به آن نرسد به طرف فرسودگى و كهنه شدن مىرود ، اميال و خواهشهاى نفسانى نيز چنين است ، لذيذترين خوراكى كه بشر به آن حسرت مىخورد ، اگر مدتى در اختيار او قرار بدهند ، عادت پيدا مىكند و حظّ و لذت اوّلى از بين مىرود ، حتّى مصيبت وارده بر انسان مانند مرگ عزيزان به تدريج به كهولت مىرود و از ياد فراموش مىشود و گر نه انسان از بين خواهد رفت .
ولى در آخرت ، اصل كهولت و پيرى از مادّه برداشته مىشود ، على هذا كسى كه ميليونها سال در بهشت مانده است ، مانند ساعت اوّل ، نعمتها براى او لذيذ است ، كهنه شدن ، سير شدن ، عادت كردن در بهشت نيست ، لذا پس از ميليونها سال مايل نمىشود كه از آنجا به جاى ديگرى انتقال يابد ، چون نه سير شده ، و نه عادت كرده و نه لذّت آن كهنه شده است ، آيهء
وَ لا يَمَسُّنا فِيها لُغُوبٌ
فاطر / 35 نيز چنين است .
109 -
قُلْ لَوْ كانَ الْبَحْرُ مِداداً لِكَلِماتِ رَبِّي لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ أَنْ تَنْفَدَ كَلِماتُ رَبِّي وَ لَوْ جِئْنا بِمِثْلِهِ مَدَداً
.
نظير اين آيه است آيهء :
وَ لَوْ أَنَّ ما فِي الْأَرْضِ مِنْ شَجَرَةٍ أَقْلامٌ وَ الْبَحْرُ يَمُدُّهُ مِنْ بَعْدِهِ سَبْعَةُ أَبْحُرٍ ما نَفِدَتْ كَلِماتُ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ
لقمان / 27 .
اين آيه مىشود در رابطه با آن سه سؤال نازل شده باشد كه از آن حضرت سؤال كردهاند يعنى شما از جريان اصحاب كهف و موسى و خضر و ذو القرنين