مسألهء نبوت ، توحيد و معاد و كليد معاد كه عمل صالح است در اين آيه مطرح گرديده است و آنها را يك انسان نظير انسانهاى ديگر از جانب خدا ، القاء مىكند و بيان مىدارد ، در اينجا نقل چند روايت لازم است :
1 - در مجمع البيان از حضرت صادق صلوات اللَّه عليه نقل شده : هر كه آخر سورهء كهف را وقت خواب بخواند ، در هر وقتى كه بخواهد بيدار مىشود ،
« قال ابو عبد اللَّه عليه السّلام ما من احد يقرأ آخر الكهف عند النوم إلا تيقّظ فى الساعة التي يريد »
اين روايت در صافى از كافى از آن حضرت نقل شده است .
2 - در تفسير عياشى از امام صادق عليه السّلام نقل شده : خدا فرمايد : من بهترين شريكم هر كه عمل كند براى من و غير من ، آن عمل براى آن كس است نه براى من
« انّ اللَّه يقول انا خير شريك من عمل لى و لغيرى فهو لمن عمل له دونى » .
3 - زراره و حمران از امام باقر و امام صادق عليهما السّلام نقل كرده : هر گاه بندهاى براى رحمت خدا و آخرت عملى كند ، سپس رضاى كسى را در آن داخل نمايد مشرك مىشود :
« قالوا لو أنّ عبدا عمل عملا يطلب فيه رحمة اللَّه و الدار الاخرة ثمّ ادخل فيه رضا احد من الناس كان مشركا » .
4 - سماعة بن مهران گويد : از ابا عبد اللَّه عليه السّلام از
فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صالِحاً وَ لا يُشْرِكْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أَحَداً
پرسيدم ؟ فرمود : عمل صالح معرفت امامان است
وَ لا يُشْرِكْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أَحَداً
تسليم به علىّ بن ابى طالب عليه السّلام است كه به خلافت او كسى را كه خلافت حق او نيست و اهليّت ندارد شريك نكند :
« قال العمل الصالح المعرفة بالائمة و لا يشرك بعبادة ربّه أحدا » التسليم لعلى لا يشرك معه فى الخلافة من ليس له ذلك و لا هو من اهله »
اين روايت نوعى استفاده از قرآن مجيد است .
5 - در الميزان از « درّ منثور » نقل شده كه رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله فرمودند :