موئل : وئل : نجات خواستن و پناه آوردن . « موئل » پناهگاه اين لفظ فقط يك بار در قرآن مجيد آمده است .
مهلك : ( بر وزن مغرب ) : مصدر ميمى است به معنى هلاكت .
شرحها :
اين آيات در تعقيب آيات
إِنَّا جَعَلْنا ما عَلَى الْأَرْضِ زِينَةً لَها لِنَبْلُوَهُمْ أَيُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا وَ إِنَّا لَجاعِلُونَ ما عَلَيْها صَعِيداً جُرُزاً
است ، ابتدا ، سخن از باير شدن زمين در وقت وقوع قيامت و سپس از زنده شدن انسانها و نامههاى عمل است كه مسألهء « لنبلوكم » به آنجا منتهى خواهد شد .
آن گاه اشارهء مختصرى از جريان سجدهء ملائكه به آدم و امتناع ابليس به ميان آمده كه يعنى علت انحراف از آنجا شروع مىشود ، بايد شيطان و ذريّهء او را دشمن داشت و فريب آنها را نخورد ، و بعد مطالبى در اين زمينه و در تكميل آنها آمده است .
47 -
وَ يَوْمَ نُسَيِّرُ الْجِبالَ وَ تَرَى الْأَرْضَ بارِزَةً وَ حَشَرْناهُمْ فَلَمْ نُغادِرْ مِنْهُمْ أَحَداً
.
منظور آنست كه بعد از برداشته شدن كوهها ، زمين هموار مىشود ، نظير آيهء :
وَ يَسْئَلُونَكَ عَنِ الْجِبالِ فَقُلْ يَنْسِفُها رَبِّي نَسْفاً فَيَذَرُها قاعاً صَفْصَفاً لا تَرى فِيها عِوَجاً وَ لا أَمْتاً
طه / 105 - 108 يعنى خدا كوهها را مىكوبد و زمين را به صورت بيابانى در مىآورد و در زمين پستى و بلندى نخواهى ديد آن گاه فرموده : همهء مردمان را در روى زمين جمع مىكنيم به طورى كه احدى از آن جمع دور نمىماند . و قيامت عمومى است ، احتمال هست كه منظور در اينجا حشر مشركان باشد .