نماند همهء فضائل و كمالات در ذات پاك احديت متمركز است و هر يك از اسماء و صفات حاكى از قسمتى از آن فضائل و كمالات مىباشد ، در زمينه اسماء در سورهء اعراف ذيل آيهء
وَ لِلَّهِ الْأَسْماءُ الْحُسْنى . . .
/ 180 سخن گفته شد و 127 فقره از اسماء حسنى كه قرآن مجيد ذكر شده است نقل گرديد و در نكتهها نيز خواهد آمد .
اما جملهء
وَ لا تَجْهَرْ بِصَلاتِكَ وَ لا تُخافِتْ بِها . . .
اگر صلاة را مطلق و جنس بگيريم معنى چنين مىشود : مطلق نماز را بلند يا آهسته مخوان ، بلكه ميان اين دو راه وسطى در پيش گير ، بعضى را بلند بخوان مانند مغرب و عشا و صبح و بعضى را آهسته ، مانند ظهر و عصر .
و اگر منظور از جهر فرياد كشيدن و از اخفات آهسته خواندن باشد به طورى كه خود شخص هم نشنود ، در اين صورت مراد آنست كه ميان فرياد و اخفات راه وسطى برگزين ، در هر دو صورت احتياج به روايات هست كه مقصود را معين كند به عبارت ديگر در وجه اول بايد بيان شود كه كدام نماز با جهر است و كدام با اخفات و در وجه دوم لازم است معين شود در صداى معتدل آيا آهسته خوانده شود يا بلند و كدام نماز بلند و كدام آهسته خوانده شود .
در بعضى از روايات اهل بيت عليهم السّلام در تفسير آيه وجه دوم اختيار شده است . سماعة بن مهران از امام صادق عليه السّلام نقل مىكند كه فرمود : اخفات و آهسته خواندن آنست كه خودت هم نشنوى ، جهر آنست كه صدايت را شديدا بلند كنى « 1 » در روايت ديگر از آن حضرت هست : « جهر بلند كردن صداست ، اخفات آنست كه گوشهايت نشنود ، حد وسط مقدارى است كه گوشهايت بشنود « 2 »
هامش
( 1 )
عن ابى عبد اللَّه ( ع ) فى قول اللَّه و لا تجهر بصلاتك و لا تخافت بها قال : المخافة ما دون سمعك و الجهر ان ترفع صوتك شديدا .
( 2 )
عن ابى عبد اللَّه ( ع ) فى قول اللَّه تعالى و لا تجهر بصلوتك و لا تخافت بها . فقال الجهر بها رفع الصوت و المخافة ما لم تسمع اذناك و ما بين ذلك قدر ما يسمع اذناك .