لذا خدا دربارهء مؤمن و ظالم چنين فرموده است .
85 -
وَ يَسْئَلُونَكَ عَنِ الرُّوحِ قُلِ الرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّي وَ ما أُوتِيتُمْ مِنَ الْعِلْمِ إِلَّا قَلِيلًا
ظهور « واو » در استيناف است ، على هذا اين آيه مستقل است و آيات بعدى در رابطه با آن مىباشد ، آيه صريح است در اينكه از آن حضرت از روح سؤال كردهاند در جواب آمده : بگو : آن از كار پروردگار من است و شما را از علم و دانايى جز اندكى داده نشده است ، لذا نمىتوانيد حقيقت روح را بدانيد ، در اين زمينه در نكتهها توضيح داده خواهد شد .
87 و 86 -
وَ لَئِنْ شِئْنا لَنَذْهَبَنَّ بِالَّذِي أَوْحَيْنا إِلَيْكَ ثُمَّ لا تَجِدُ لَكَ بِهِ عَلَيْنا وَكِيلًا إِلَّا رَحْمَةً مِنْ رَبِّكَ إِنَّ فَضْلَهُ كانَ عَلَيْكَ كَبِيراً
اين دو آيه به نظرم در رابطه با
وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ . . .
است يعنى : تو در زمينهء آمدن اين چنين قرآن مستقل نيستى بلكه آن را ما به تو دادهايم و اگر بخواهيم آن را از تو بازپس مىگيريم و تو به نفع خود ، در مقابل گرفتن ما ، ياورى نمىيابى .
« الا » شايد استثناء باشد از محذوفى مانند « فما اعطيت ما اعطيت الا رحمة من ربك » يعنى داده نشدهاى اين قرآن را مگر از روى رحمتى از جانب پروردگارت زيرا كه تفضل او بر تو بزرگ است .
به نظر الميزان مراد از
بِالَّذِي أَوْحَيْنا إِلَيْكَ
روح نبوت است كه در آن حضرت بود نه قرآن مجيد ، به قرينهء
وَ كَذلِكَ أَوْحَيْنا إِلَيْكَ رُوحاً مِنْ أَمْرِنا
كه در نكتهها خواهد آمد ، در اين صورت اين آيه مربوط به
يَسْئَلُونَكَ عَنِ الرُّوحِ . . .
مىباشد يعنى مطلق روح از كار خداست ، روح نبوت نيز كه در تو هست از جانب خداست و در آن مستقل نيستى . و اللَّه العالم .
88 -
قُلْ لَئِنِ اجْتَمَعَتِ الْإِنْسُ وَ الْجِنُّ عَلى أَنْ يَأْتُوا بِمِثْلِ هذَا الْقُرْآنِ