حال دين خالص نوح و موسى و عيسى نيز هست نه دينى كه يهود و نصارى آن را شرك آميز كردند چنان كه فرموده :
شَرَعَ لَكُمْ مِنَ الدِّينِ ما وَصَّى بِهِ نُوحاً وَ الَّذِي أَوْحَيْنا إِلَيْكَ وَ ما وَصَّيْنا بِهِ إِبْراهِيمَ وَ مُوسى وَ عِيسى . . .
شورى / 13 ، تكرار
حَنِيفاً وَ ما كانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ
براى كثرت عنايت به اين دو قيد است .
در صافى از عياشى از حضرت ابا عبد اللَّه الحسين صلوات اللَّه عليه نقل شده :
« ما احد على ملّة ابراهيم الا نحن و شيعتنا و سائر الناس منها براء »
اين از آن جهت است كه تشيع همان دين واقعى اسلام است .
124 -
إِنَّما جُعِلَ السَّبْتُ عَلَى الَّذِينَ اخْتَلَفُوا فِيهِ وَ إِنَّ رَبَّكَ لَيَحْكُمُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ فِيما كانُوا فِيهِ يَخْتَلِفُونَ
اين آيه در رابطه با محرمات چهارگانه و آيهء
وَ عَلَى الَّذِينَ هادُوا حَرَّمْنا ما قَصَصْنا عَلَيْكَ مِنْ قَبْلُ
است ، يعنى : عمل در شنبه بر يهود از اول حرام نبود ، بلكه بعدا به علّت اختلاف آنها و عقوبت خدايى ، تشديد و حرام شد ، و در دين ابراهيم حرام نبود لذا در اسلام نيز حرام نشده است ، منظور از « على » ضرر است مىگويند : « اين بر عليه تو است نه بر له تو » مراد از « سبت » ظاهرا معناى مصدرى و ترك عمل است از
إِنَّما جُعِلَ . . .
معلوم مىشود كه عمل در روز شنبه بر يهود حرام نبوده و مانند عمل در جمعه اسلام بود ، سپس در اثر اختلاف در آن و محترم نشمردن آن و اينكه بعضى نيكو بودن آن را قبول و بعضى رد مىكردند ، حكمش به توسط موسى عليه السّلام تشديد شد و عمل در آن تحريم گرديد ، و نيز آنها در اين زمينه ، روز قيامت در پيش خدا مسئول خواهند بود ، به نظر الميزان : چون در مسئلهء سبت نسخ حكم نيست بلكه يك تشديد است لذا آن را از
وَ عَلَى الَّذِينَ هادُوا . . .
جدا فرموده است .