مغيره آمده آيه را بر او خواندم ، گفت : اگر آن را محمّد از خود گفته ، خوب گفته است و اگر پروردگارش گفته ، خوب گفته است .
91 -
وَ أَوْفُوا بِعَهْدِ اللَّهِ إِذا عاهَدْتُمْ وَ لا تَنْقُضُوا الْأَيْمانَ بَعْدَ تَوْكِيدِها وَ قَدْ جَعَلْتُمُ اللَّهَ عَلَيْكُمْ كَفِيلًا إِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ ما تَفْعَلُونَ
به نظر مىآيد : منظور از عهد اللَّه عهد متعارف است كه با خدا مىكنند و آن واجب الوفا است و غرض از ايمان سوگند به خدا است ، توكيد سوگند آنست كه از روى قصد و ايجاد وظيفه باشد ، نه سوگند بدون قصد مثل و اللَّه و باللّه كه در زبانها معمول است و قرآن از آن سوگند لغو تعبير مىكند ، « توكيد » در اينجا در جاى
عَقَّدْتُمُ الْأَيْمانَ
در آيه :
لا يُؤاخِذُكُمُ اللَّهُ بِاللَّغْوِ فِي أَيْمانِكُمْ وَ لكِنْ يُؤاخِذُكُمْ بِما عَقَّدْتُمُ الْأَيْمانَ . . .
مائده / 89 ، است .
بهر حال آيه دستور مىدهد كه مؤمن بايد به عهد و سوگند خود وفادار باشد و آن را نقض نكند جمله
وَ قَدْ جَعَلْتُمُ اللَّهَ . . .
ظاهرا راجع به هر دو است شخص با عهد و يمين ، خدا را بر خود كفيل و عهدهدار كرده است ، در صورت مخالفت ، كفيل حق دارد كه او را مجازات بكند ،
إِنَّ اللَّهَ يَعْلَمُ . . .
تاكيد جملهء سابق است ، به نظر مىآيد جريانى بوجود آمده بود كه سبب نزول اين آيات گرديده است .
92 -
وَ لا تَكُونُوا كَالَّتِي نَقَضَتْ غَزْلَها مِنْ بَعْدِ قُوَّةٍ أَنْكاثاً تَتَّخِذُونَ أَيْمانَكُمْ دَخَلًا بَيْنَكُمْ أَنْ تَكُونَ أُمَّةٌ هِيَ أَرْبى مِنْ أُمَّةٍ إِنَّما يَبْلُوكُمُ اللَّهُ بِهِ وَ لَيُبَيِّنَنَّ لَكُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ ما كُنْتُمْ فِيهِ تَخْتَلِفُونَ
اين آيه در عين حال كه بيان
وَ لا تَنْقُضُوا الْأَيْمانَ . . .
است ، علّت نقض سوگند را بيان مىكند كه براى اغراض دنيوى است آن گاه سوگند خوردن و نقض آن را تشبيه مىكند به زنى كه پشم خود را مىتابيد ، سپس آن را باز مىكرد