دو جمله اول راجع به گذشته و آينده است يعنى راجع به خطاهاى گذشته از خدا مغفرت بخواهيد و آن گاه با شروع به اعمال خوب به سوى خدا برگرديد كه خداى من مهربان است مىآمرزد و توبه كننده را دوست مىدارد ظاهرا « رحيم » راجع به استغفار و « ودود » راجع به توبه است .
91 -
قالُوا يا شُعَيْبُ ما نَفْقَهُ كَثِيراً مِمَّا تَقُولُ وَ إِنَّا لَنَراكَ فِينا ضَعِيفاً وَ لَوْ لا رَهْطُكَ لَرَجَمْناكَ وَ ما أَنْتَ عَلَيْنا بِعَزِيزٍ
.
اينكه مىگويند : بسيارى از آنچه را مىگويى نمىفهميم ، آن قسمت از تعليمات نبوت است كه مورد قبول آنها نبود ، آن گاه گفتهاند : تو از مقابله با ما ناتوانى و اگر عشيرهء تو نبودند زير سنگها بحيات تو خاتمه مىداديم و وجود تو به ما ضرورت ندارد كه از كشتن تو در گذريم .
92 -
قالَ يا قَوْمِ أَ رَهْطِي أَعَزُّ عَلَيْكُمْ مِنَ اللَّهِ وَ اتَّخَذْتُمُوهُ وَراءَكُمْ ظِهْرِيًّا إِنَّ رَبِّي بِما تَعْمَلُونَ مُحِيطٌ
.
جواب آنهاست در مقابل آنچه مىگفتند
لَوْ لا رَهْطُكَ لَرَجَمْناكَ
يعنى آيا اقوام من پيش شما از خدا عزيزتر هستند كه مرا به خاطر آنها احترام مىكنيد ولى به خاطر خدا احترام نمىكنيد انداختن در پشت سر كنايه از فراموشى و بى اعتنايى است « ظهريا » بدل است از « ورائكم » يعنى شما عشيرهء مرا به حساب مىآوريد ولى خدايى را كه به همه اعمال شما احاطه دارد ناديده گرفتهايد .
93 -
وَ يا قَوْمِ اعْمَلُوا عَلى مَكانَتِكُمْ إِنِّي عامِلٌ سَوْفَ تَعْلَمُونَ مَنْ يَأْتِيهِ عَذابٌ يُخْزِيهِ وَ مَنْ هُوَ كاذِبٌ وَ ارْتَقِبُوا إِنِّي مَعَكُمْ رَقِيبٌ
.
تهديد است به صورت امر ، يعنى هر قدر كه توانيد به شرك و خيانت ادامه دهيد ، من نيز به فرمان خدايم عمل خواهم كرد ، به زودى مىدانيد كدام است آنكه عذاب مىآيد و خوارش مىكند و كدام كس دروغگوست ، منتظر عذاب