خواهيم نمود ، آن وقت در مقام ترقّى فرموده : نه تنها ما ، بلكه هر كه توكّل كننده است بايد بر خدا توكل كند .
13 -
وَ قالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِرُسُلِهِمْ لَنُخْرِجَنَّكُمْ مِنْ أَرْضِنا أَوْ لَتَعُودُنَّ فِي مِلَّتِنا فَأَوْحى إِلَيْهِمْ رَبُّهُمْ لَنُهْلِكَنَّ الظَّالِمِينَ
اين آيه در بيان آنست كه مشركان پس از مغلوب شدن در مقام استدلال خيره سرى را بالا برده و شروع به شاخ و شانه كشيدن كردند و به پيامبران گفتند :
به طور حتم شما را از سرزمين خود بيرون خواهيم كرد مگر آنكه در دين ما برگرديد ، در مقابل اين تهديد ، خدا به پيامبران وحى فرمود كه در كار خود ثابت قدم باشيد كافران را هلاك خواهم كرد ، به شما ضررى نتوانند زد . منظور از عود بملّت آن نيست كه پيامبران قبلا مشرك بودهاند ، بلكه ظاهرا منظور آن است كه : همانطور كه قبلا با ما همرنگ بوديد و از اين سخنان نمىگفتيد باز به آن حالت برگرديد به دليل آنكه نگفتهاند « الى ملتنا » بلكه گفتهاند
فِي مِلَّتِنا
.
لفظ « او » به معناى « الا ان » است چنان كه در مجمع البيان گفته است ، يعنى شما را خارج خواهيم كرد مگر آنكه در دين ما برگرديد ، الميزان آن را به معناى ترديد گرفته و « لتعودن » را به معنى « لنعيدنكم » فرموده است يعنى يا خارج مىكنيم و يا در ملت خود بر مىگردانيم .
14 -
وَ لَنُسْكِنَنَّكُمُ الْأَرْضَ مِنْ بَعْدِهِمْ ذلِكَ لِمَنْ خافَ مَقامِي وَ خافَ وَعِيدِ
تتمهء مطلب آيهء گذشته است يعنى : پس از هلاك كردن آنها شما را در جاى آنها ساكن مىكنيم « ذلك » اشاره است به اسكان در زمين . خوف از عظمت و خوف از عذاب خدا سبب مىشود كه اين گونه اشخاص در جاى ظالمان ساكن شوند ،