از آن حضرت آمده : «
قال يحسب عليهم السيئات و لا يحسب لهم الحسنات و هو الاستقصاء
» . 22 -
وَ الَّذِينَ صَبَرُوا ابْتِغاءَ وَجْهِ رَبِّهِمْ وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ أَنْفَقُوا مِمَّا رَزَقْناهُمْ سِرًّا وَ عَلانِيَةً وَ يَدْرَؤُنَ بِالْحَسَنَةِ السَّيِّئَةَ أُولئِكَ لَهُمْ عُقْبَى الدَّارِ
بقيه اوصاف كسانى است كه دعوت خدا را اجابت كردهاند ، اول آنكه براى جلب توجه و رضايت حق خويشتن دارى كردهاند ، خواه صبر در وقت مصيبت باشد يا صبر و حفظ نفس از گناه و يا وادار كردن آن بر اعمال واجب و مستحبّ مراد از وجه مىشود همان چهره باشد كه انسان به وقت خواندن و عمل كردن مىخواهد شخص مدعو به او رو كند و توجه نمايد اينان نيز نظرشان از صبر آنست كه خدا به آنها رو كند و توجه فرمايد كه نتيجهاش پاداش و رضايت خداست .
الميزان وجه را در آيه به معنى جهت منسوب به خدا گرفته كه همان پاداش و مثوبة باشد يعنى براى طلب پاداش خدايى صبر كردهاند ، دوم اقامه نماز و ادامهء ارتباط با خداى جهان ، سوم : آنكه : از آنچه خدا داده انفاق كردهاند ، در آيه مطلق است و چون آيه مكى است و آن وقت زكات واجب نشده بود بايد آن را مطلق انفاق بدانيم
سِرًّا وَ عَلانِيَةً
آن گاه كه احسان را براى فردى انجام مىدهد كه او نمىخواهد ديگران از اين كار آگاه بشوند يا براى دور ماندن عمل نيك از هر گونه ريا و وسوسه بهتر است احسان سرى باشد و آن گاه كه احسان عمومى است و تشويق ديگران در كار است بهتر است كه آشكار باشد آنها به هر دو عمل كردهاند .
چهارم : آنكه بدى را با خوبى دفع مىكنند مثلا اگر كسى به آنها ستم كند بجاى انتقام او را عفو مىكنند و اگر كسى قطع رحم كند به جاى آن صله رحم مىكنند ، الميزان فرموده : اين اعم است از آنكه گناهى از آنها سرزند و