محال : محال : كيد ، عقوبت ، عذاب . طبرسى گويد : « المحال : الاخذ بالعقوبة » .
فاه : فوه : دهان . در حالات سه گانه ، فاه ، فوه ، فيه مىآيد ، در آيه حالت نصب آنست
شرحها
در اين آيات ، ابتدا سخن كفار را نقل كرده كه در مقام بىاعتنايى به قرآن مىگفتند : چرا از جانب خدايش معجزهاى بر او نازل نمىشود ؟ در جواب مىگويد تو فقط انذاركنندهاى ، آوردن معجزه در اختيار تو نيست ، آن گاه به مطالب گذشته و اثبات توحيد و تسلّط و احاطه خدا بر كائنات بازگشته است ، كه خدا عالم آشكار و نهان است ، ملائكهاى براى حفظ بندگان خود گذاشته است روشن شده تا مردم استعداد و لياقت نگهدارى نعمت را از دست ندهند ، خدا نعمت را از آنها نخواهد گرفت و آن گاه كه خواست بگيرد هيچ قدرتى آن را باز نمىگرداند باز در مقام ربوبيت حق گفته است كه تشكيل دهندهء ابرهاى پر آب خداست ، صداى ابر خدا را حمد مىكند و تسبيح مىگويد ، صاعقهها را به هر كه خواست مىباراند ، آنها كه او را مىخوانند دعوتشان حق است كه از مبدء فياض و توانا مىخواهند ، آنان كه جز او را مىخوانند مانند كسى هستند كه دست به سوى آب دراز كرده تا آب خود به خود به دهان او رسد ، پيداست كه چنين نخواهد شد بهر حال : بنا بر آنچه در آيات پيشين گذشت اين آيات نيز روشن مىكند كه قرآن حق است و توحيدى كه قرآن عنوان مىكند همان است كه موجودات طبيعت آن را اثبات مىكنند ، قرآن و طبيعت با هم تطابق دارند . نتيجهء نهايى آن كه : خلقت و تدبير جهان در دست خداست ، همهء جهان كار خداست على هذا