صورتى از تمرد و مخالفت آنها حق داشت غمگين شود كه اميد ايمان آنها را داشته باشد وقتى كه يقين كرد كه اصلا ايمان نخواهند آورد و عذاب خدا براى آنها حتمى شده ديگر جهتى ندارد كه آنها را به حق دعوت كند و از كارهايشان ناراحت باشد كه اى كاش خودشان را بدبخت نكنند .
از آيهء شريفه معلوم مىشود : تا در كفّار اميد ايمان باشد عذاب بر آنها نازل نمىشود وقتى كه ملكهء كفر در آنها محقق شد و اميد بازگشت نماند عذاب نازل مىشود ( استفاده از الميزان ) وانگهى نفرين آن حضرت كه گفت :
رَبِّ لا تَذَرْ عَلَى الْأَرْضِ مِنَ الْكافِرِينَ دَيَّاراً
نوح / 26 ظاهرا بعد از نزول اين آيه بوده است .
37 -
وَ اصْنَعِ الْفُلْكَ بِأَعْيُنِنا وَ وَحْيِنا وَ لا تُخاطِبْنِي فِي الَّذِينَ ظَلَمُوا إِنَّهُمْ مُغْرَقُونَ
.
اين آيه از نزديك شدن عذاب حكايت دارد كه لازم است نوح و يارانش در كشتى نشسته و از غرق شدن نجات يابند « بأعيننا » حاكى است كه خدا او را در ساختن كشتى حفظ خواهد كرد ، تقدير آن : « بحفظنا اياك حفظ الرائى بغيره » مىباشد « وحينا » حاكى است كه خدا در ساختن كشتى و كيفيت آن نوح را رهبرى مىكرده است ،
وَ لا تُخاطِبْنِي . . .
حاكى است كه جاى خواهش و تقاضا نمانده است كه نزول عذاب حتمى است .
38 -
وَ يَصْنَعُ الْفُلْكَ وَ كُلَّما مَرَّ عَلَيْهِ مَلَأٌ مِنْ قَوْمِهِ سَخِرُوا مِنْهُ قالَ إِنْ تَسْخَرُوا مِنَّا فَإِنَّا نَسْخَرُ مِنْكُمْ كَما تَسْخَرُونَ
.
لفظ « سخر » با كلمهء « من » متعدى مىشود ، هر وقت گروهى از قومش بر او مىگذشتند مىديدند كه خبرى از آب و دريا نيست و نوح مشغول ساختن كشتى است ، كار او را به سادگى حمل كرده و مسخرهاش مىكردند از « كلما » معلوم مىشود كه كار مسخره پيوسته بوده است .