بلا مأيوس مىشوند و نه به وقت نعمت دست و پاى خويش را گم مىكنند : در جاى ديگر آمده است :
وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ أَجْرٌ كَبِيرٌ
فاطر / 7 ، اين نشان مىدهد كه صبر با عمل صالح از ايمان منفك نيست ، آمدن صبر به جاى ايمان به مناسبت آنست كه مقام ، مقام صبر است . استقامت و عمل صالح به وقت نعمت و گرفتارى موجب مغفرت و پاداش بزرگ است .
نكتهها
خلقت انسان و عمل صالح :
در بسيارى از آيات آمده كه منظور از خلقت آسمانها و زمين و وسائل روى زمين اين است كه انسان آزمايش شود تا نيكوكاران معلوم گردند ، مثلا آيه هفتم از اين سوره كه گذشت مىگويد : خدا آسمانها و زمين را در شش روز آفريد
لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا
در جاى ديگر آمده :
الَّذِي خَلَقَ الْمَوْتَ وَ الْحَياةَ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا
ملك / 2 يعنى غايت و منظور از خلقت مرگ و حيات همان آزمايش است .
در سورهء كهف / 7 فرمايد :
إِنَّا جَعَلْنا ما عَلَى الْأَرْضِ زِينَةً لَها لِنَبْلُوَهُمْ أَيُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا
وسائل زندگى از آن جهت آفريده شده تا انسان در معرض آزمايش قرار گيرد و نيكوكار روشن گردد .
از آيه
وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ
ذاريات / 56 معلوم مىشود كه خلقت جن و انس فقط براى آنست كه در مسير اللَّه واقع شوند و به كمال مطلق برسند و گرنه ضايع و تباه خواهند بود .
ناگفته نماند : در بحث آينده خواهيم ديد كه اگر مسئله آخرت نباشد خلقت ناقص و عبث است و از آيات فوق به خوبى روشن مىشود : غايت خلقت