خبر داده كه به مشركان اين حقيقت را گوشزد كند ، وقت عذاب در اين آيات مبهم است ولى قطعيت عذاب روشن مىباشد . بعد فرموده : هنگام نزول عذاب هيچ چيز آن را رفع نمىكند و ندامت فايدهاى نخواهد داشت .
اين سنت الهى روشن مىكند كه انكار كنندگان پيامبران ، از روى علم و لجاجت آنها را انكار مىكنند و اين سبب بى فائده ماندن معجزهها و احكام در بارهء آنهاست لذا غضب خدا تار و مارشان مىكند دربارهء كفّار مكّه نيز اينطور شد كه پيش از وفات آن حضرت تار و مار شدند .
46 -
وَ إِمَّا نُرِيَنَّكَ بَعْضَ الَّذِي نَعِدُهُمْ أَوْ نَتَوَفَّيَنَّكَ فَإِلَيْنا مَرْجِعُهُمْ ثُمَّ اللَّهُ شَهِيدٌ عَلى ما يَفْعَلُونَ
.
اين آيه حاكى است كه رسيدن عذاب به آنها حتمى است خواه زنده باشى و با چشم خود آن را ببينى و يا تو را بمىرانيم ، كلمهء
فَإِلَيْنا مَرْجِعُهُمْ
در مقام تثبيت مطلب است يعنى چون كارشان راجع به ماست و خدا به كارهايشان كه علت عذاب است داناست در الميزان آمده است كه « ثم » براى تراخى و ترتيب كلام است نه براى تأخير زمانى .
47 -
وَ لِكُلِّ أُمَّةٍ رَسُولٌ فَإِذا جاءَ رَسُولُهُمْ قُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْقِسْطِ وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ
.
منظور از قضاوت به عدالت آنست كه مؤمنان نجات يافته و منكران به هلاكت رسند نظير :
فَلَمَّا جاءَ أَمْرُنا نَجَّيْنا صالِحاً وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ . . .
وَ أَخَذَ الَّذِينَ ظَلَمُوا الصَّيْحَةُ فَأَصْبَحُوا فِي دِيارِهِمْ جاثِمِينَ
هود / 66 .
منظور از
وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ
آنست كه با هر دو گروه به عدالت رفتار مىشود و مقتضاى عمل هر يك همان پاداش و كيفر است دقت در آيات قرآن نشان مىدهد كه قوم همهء پيامبران مشمول اين قانون بودهاند ، دربارهء بعضى از آنها پس از