113 - پيغمبر و مؤمنان را نرسد كه براى مشركان از خدا آمرزش بخواهند هر چند اقوامشان بوده باشند ، ( اين ) پس از آنست كه ( مشركان مرده باشند ) و بر مؤمنان ثابت شده باشد كه آنها اهل آتشند .
114 - آمرزش خواستن ابراهيم براى پدرش فقط از روى وعدهاى بود كه به او داده بود و چون ( او مرد ) و بر ابراهيم حتمى شد كه او دشمن خداست از او بيزارى كرد كه ابراهيم بسيار مهربان و بردبار بود .
115 - از سنت خدا نيست كه قومى را بعد از هدايتشان گمراه كند مگر آنكه چيزى كه بايد از آن پرهيز كنند به آنها روشن نمايد كه خدا به هر چيز داناست .
116 - حكومت آسمانها و زمين خاص خداست ، زنده مىكند و مىميراند و شما را جز او سرپرستى و ياورى نيست .
117 - خدا عنايت كرد بر پيغمبر و بر مهاجرين و انصارى كه در زمان سختى از او پيروى كردند ، اين پس از آن بود كه نزديك بود قلوب گروهى از آنها منحرف شود سپس بر آنها عنايت كرد كه خدا به مؤمنان با رأفت و مهربان است .
118 - و خدا عنايت كرد بر آن سه نفر كه از جهاد تخلف كردند تا جايى كه زمين با آن فراخى بر آنها تنگ شد ، باطنشان نيز بر آنها تنگ گرديده و دانستند كه پناهگاهى از سخط خدا جز به سوى خدا نيست ، سپس بر آنها توفيق داد تا توبه كنند كه خدا بسيار توبه پذير و مهربان است .
تفسير احسن الحديث (فارسى) — صفحة 320
مساهمون: على اكبر قرشى بنابى
ص٣٢٠