آن گاه در آيهء بعدى محل مصرف زكات را بيان فرموده است .
60 -
إِنَّمَا الصَّدَقاتُ لِلْفُقَراءِ وَ الْمَساكِينِ
.
در اين آيه براى مصرف زكات هشت مورد نقل شده است مراد از آن زكات واجب است اول و دوم ، فقراء و مساكين است ، بنا بر روايات ، مسكين كسى است كه حالش از فقير بدتر باشد مانند معلول ، ناقص العضو ، زمينگير و نحو آن .
در تفسير عياشى از امام صادق عليه السّلام نقل شده : فقير آنست كه سؤال مىكند مسكين لاعلاجتر از او ، بائس از هر دو لاعلاجتر است « 1 » .
در صافى در ضمن روايتى از امام صادق عليه السّلام نقل شده : كه مساكين زمينگيرانند مثل نابينايان ، لنگها ، مجذومين : همهء اصناف زمينگيران از زنان و مردان و كودكان .
بنا بر آيهء
أَمَّا السَّفِينَةُ فَكانَتْ لِمَساكِينَ يَعْمَلُونَ فِي الْبَحْرِ . . .
كهف / 79 معلوم مىشود كه مسكين مىشود فقير نباشد ، در اين زمينه در قاموس قرآن در ( سكن ) توضيحى دادهام على هذا فرمودهء امامان عليهم السّلام ظاهراً فقط دربارهء آيه صدقات است .
وَ الْعامِلِينَ عَلَيْها
محل سوم از مصرف زكات حقوق مأمورانى است كه از طرف حكومت براى جمع آورى و توزيع و نگاهدارى آن گماشته شدهاند .
چهارم
وَ الْمُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ
مردمان غير مسلمانى كه براى جلب قلوبشان به آنها زكات داده مىشود ، فقهاء ، مسلمانان ضعيف الايمان را نيز از آنها شمردهاند على هذا زكات به كفار هم داده مىشود .
هامش
( 1 )
« قال الفقير الذى يسئل و المسكين اجهد منه و البائس اجهد منهما »
در روايت ديگر از آن حضرت
« قال الفقير الذى يسئل و المسكين اجهد منه الذى لا يسئل » .