شأن نزول تأييد مىشود .
از امام باقر عليه السّلام نقل شده : اين آيه دربارهء على و عباس و شيبه نازل شد ، عباس گفت : من برترم كه آب دادن حاجيان در دست من است ، شيبه گفت : من برترم كه كليد دارى بيت به من محول است ، على عليه السّلام فرمود : من برترم كه پيش از شما ايمان آوردم ، سپس هجرت و جهاد كردم ، حاضر شدند كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله در ميانشان قضاوت كند ، خدا در اين باره آيهء
أَ جَعَلْتُمْ سِقايَةَ الْحاجِّ . . .
تا -
إِنَّ اللَّهَ عِنْدَهُ أَجْرٌ عَظِيمٌ
را نازل فرمود ، اين روايت در الميزان و صافى از تفسير قمى نقل شده است « 1 » فكر مىكنم منظور على عليه السّلام روشن كردن واقعيت بود نه اينكه عمل خويش را به رخ آنها يا ديگران بكشد اين روايت در كتابهاى شيعه و اهل سنت نظير تفسير برهان ، عياشى ، صافى ، درّ منثور و غيره نقل شده است .
وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ
.
اين جمله حاكى است كه سقايه و عماره در حال شرك و عدم ايمان بوده است و اگر آن دو با ايمان و جهاد برابرى مىكرد مىبايست ظالمان نيز در حال شرك و كفر مورد هدايت و رضايت خدا باشند ولى چنين نيست كه خدا بدون ايمان به عملى ارج نمىنهند .
20 -
الَّذِينَ آمَنُوا وَ هاجَرُوا وَ جاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً عِنْدَ اللَّهِ وَ أُولئِكَ هُمُ الْفائِزُونَ
.
بيان
لا يَسْتَوُونَ عِنْدَ اللَّهِ
است ، مقدم شدن « هم » نشان مىدهد كه نجات
هامش
( 1 )
عن ابى جعفر ( ع ) قال : نزلت فى على و العباس و شيبه . قال العباس : انا افضل لان سقاية الحاج بيدى و قال شيبه انا افضل لان حجابة البيت بيدى و قال على :
انا افضل فانى آمنت قبلكما ثم هاجرت و جاهدت فرضوا برسول ( ص ) فانزل اللَّه :أَ جَعَلْتُمْ سِقايَةَ الْحاجِّ- الى قوله -إِنَّ اللَّهَ عِنْدَهُ أَجْرٌ عَظِيمٌ.