شرحها
آيات شريفه حاكى است كه عمل اگر از روى ايمان و نيّت صحيح نباشد موجب سعادت نمىشود بلكه باطل و بى اثر خواهد بود ، معلوم مىشود كه مشركين مكه تعمير كعبه و آب دادن حاجيان را از مفاخر خود شمرده و بر خود مىباليدهاند قرآن مىفرمايد ، مشركى كه با اظهار شرك مساجد خدا را تعمير مىكند خود را محكوم مىنمايد بندگى اصنام چه تناسبى با آباد كردن مساجد دارد ، كار اين گونه اشخاص باطل و خود نيز اهل عذابند .
اگر مقام و شرف آنان را كه ايمان آورده و در راه خدا و توحيد جنگيده و از ديار خود هجرت كردهاند با كسانى مقايسه كنيم كه مشركين مكّه و تعمير كعبه و آب دادن حاجيان را به عهده دارند ، مشركان را محكوم خواهيم يافت كه گروه اوّل در رحمت دائمى خدا هستند و گروه دوّم از هدايت خدا محروم مىباشند .
در پايان آمده ؛ اگر خدا و رسول و جهاد در راه خدا ، بر مؤمنان از همه چيز خوشتر نباشد بايد منتظر عذاب و ذلت باشند .
17 -
ما كانَ لِلْمُشْرِكِينَ أَنْ يَعْمُرُوا مَساجِدَ اللَّهِ شاهِدِينَ عَلى أَنْفُسِهِمْ بِالْكُفْرِ
.
يعنى با وجود آنكه آشكارا مشركند و با عمل و زبان بر مشرك بودن خود گواهند آباد كردن مساجد بيجاست و اين كار در خور شأن آنها نيست و چنين كارى به آنها نرسد ، خلاصه : زحمت بى فائده مىبرند .
أُولئِكَ حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ وَ فِي النَّارِ هُمْ خالِدُونَ
.
باطل بودن عمل در اثر عدم ايمان و عدم نيت صحيح است إِنَّما يَتَقَبَّلُ اللَّهُ