طَفِقا يَخْصِفانِ عَلَيْهِما مِنْ وَرَقِ الْجَنَّةِ
.
با غرور و فريب آنها را به زير كشيد و لغزش داد ، بنا بر آيات بعدى خوردن اندكى از درخت لباسهاى آن دو را ريخت و شروع كردند كه با برگ درختان ستر عورت كنند ، در ظاهر لباس ظاهرى از آنها كنده شد و در باطن لباس تقوى .
در همين گرفتارى نداى خدا رسيد :
وَ ناداهُما رَبُّهُما أَ لَمْ أَنْهَكُما عَنْ تِلْكُمَا الشَّجَرَةِ وَ أَقُلْ لَكُما إِنَّ الشَّيْطانَ لَكُما عَدُوٌّ مُبِينٌ
نداى خداوندى آنها را متوجه كرد كه چه اشتباه بزرگى كردهاند .
23 -
قالا رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا وَ إِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنا وَ تَرْحَمْنا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِينَ
.
چارهاى جز استغاثه به خدا نداشتند كه اشتباهشان را جبران كند ، اين مىرساند كه مسئلهء بازگشت و توبه جبران كنندهء خسران است .
24 -
قالَ اهْبِطُوا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ وَ لَكُمْ فِي الْأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَ مَتاعٌ إِلى حِينٍ
.
در اين آيه « اهبطوا » به لفظ جمع و در آيهء
قالَ اهْبِطا مِنْها جَمِيعاً . . .
طه / 123 ، به لفظ تثنيه آمده است ، از اين تعبير به نظر مىآيد كه هبوط آن دو هبوط همهء انسانها بوده و يا مراد جمع لغوى است كه گفتهاند : « و الاثنان و ما فوقها جماعة » .
بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ
ظاهرش اشاره به كشاكش و رقابتها و دشمنى ميان انسانهاست كه يك امر طبيعى مىباشد مسئلهء دوم استقرار انسان در زمين و استفاده از مواهب خدا تا وقت مرگ است .
محلى كه آدم و زنش در آن بودند ، زندگى در آن محل به حكم :
إِنَّ لَكَ أَلَّا تَجُوعَ فِيها وَ لا تَعْرى وَ أَنَّكَ لا تَظْمَؤُا فِيها وَ لا تَضْحى
طه / 118 و 119 با زندگى كنونى متفاوت بود ، به هر حال هبوط و خروج آدم از آن زندگى