و سكونت در زمين مشمول دو حكم طبيعى بود : وجود رقابت و عداوت ميان انسانها و بهرهمندى از نعمتها تا مرگ و اگر « حين » راجع به عموم باشد مراد از آن انقراض بشريت است .
25 -
قالَ فِيها تَحْيَوْنَ وَ فِيها تَمُوتُونَ وَ مِنْها تُخْرَجُونَ
.
حكم سومى انسانها است كه زندگى و مرگ آنها در روى زمين بوده و در آخرت نيز از زمين برانگيخته خواهند شد .
نكتهها
اين ماجرا : ماجراى آدم و سجود ملائكه و امتناع ابليس در سورههاى بقره ، اعراف ، حجر ، طه ، ص و مانند آن آمده است ، اين واقعه از نظر مؤلف يكى از متشابهات بزرگ قرآن مجيد است ، هر چه فكر مىكنم در پياده شدن اين قصه فكرم به جايى نمىرسد كه وجدانم آرام باشد به نظر مىآيد كه خدا نخواسته بيشتر از آنچه فرموده ، بيان نمايد و براى استفاده انسانها همين قدر كافى بوده است و گرنه بيشتر بيان مىفرمود .
به نظر بعضى ، اين آيات اشاره است به روابط طبيعى انسان و ملك و شيطان كه به صورت حكايت ، امر ، نهى ، مخالفت و عصيان بيان شده است و گرنه ، امر و نهى و مخالفت و غيره در كار نبوده است ، و تكوين به صورت تشريع بيان شده است .
در اين صورت وعدهء جهنم براى ابليس يعنى چه ؟ و آن گهى آيات ما بعد كه خواهد آمد حكايت از واقعه و ماجرايى دارند كه مىگويد : اى فرزندان آدم ، شيطان شما را فريب ندهد چنان كه پدر و مادرتان را از بهشت خارج كرد .
آيا آدم بشر اولى بود يا از ميان انسانها برخاست ؟ ظهور آيات در اولى است ، باغى كه آدم در آن بود روى اين زمين بود يا در جاى ديگرى ؟ هبوط آدم