32 - بگو خدا و رسول را اطاعت كنيد ، پس اگر اعراض كردند خدا كافران را دوست نمىدارد .
كلمهها
اولياء : جمع ولى بمعنى دوست و سرپرست ، و در اصل بمعنى نزديكى است ( بقره / 107 ) مراد از آن در اينجا ، دوست ، حامى و همراز است .
تقاة : وقاء ، وقايه بمعنى محفوظ داشتن ، تقوى و تقاة بمعنى خود - نگاهدارى و پرهيز كردنست ، تقيّه نيز به همان معنى است . هر پنج لفظ مصدر هستند .
يحذركم : تحذير : ترساندن ، بر حذر كردن است .
صدور : سينهها ، مفرد آن صدر است .
تبدوه : ابداء : آشكار كردن ، اصل آن بدوّ بمعنى ظهور و آشكار شدن است .
محضر : حاضر شدن ، اسم مفعول است از حضور .
سوء : بضمّ سين اسم است بمعنى بد و بفتح آن مصدر است بمعنى بدى ، در بسيارى از آيات قرآن سوء ( بفتح - س ) بمعنى فاعل است ( قاموس قرآن ) .
امد : مدّت ، زمان ، امد زمان محدود ، ابد زمان غير محدود است .
رؤوف : مهربان . آن از اسماء حسنى است . فرق رأفت و رحمت در ( بقره / 143 ) بيان شده است .
شرحها
در آيات گذشته از اهل كتاب و مشركان ياد شد به همين مناسبت در اين آيات قسمتى از وظيفهء مسلمان نسبت به آنها بررسى شده است . و آن اينكه مسلمان نبايد بجاى هم كيش خود ، كفّار را دوست و حامى و همراز بگيرد ، مگر آنكه تقيّهاى