شرحها
جنگ تاريخى « احد » كه مسلمانان در آن شكست سختى ديدند ، در اواخر سال سوم هجرى اتفاق افتاد ، نتائج ناگوار شكست « احد » از قبيل ضعف روحيهء مسلمين ، سمپاشى منافقان ، دسيسه بازى يهود ، كمتر از شكست نبود ، لذا حدود پنجاه سه آيه در اين زمينه نازل گرديد تا از عواقب آن شكست ، جلوگيرى شود و مسلمانان با روحيهء تازه حوادث را استقبال كنند .
نظر به پيكار احد :
كفار مكه كه در جنگ « بدر » از مسلمانان شكست خورده بودند ، شب و روز به فكر انتقام بودند ، حدود دويست و پنجاه هزار درهم براى هزينهء تجهيزات و لشكر كشى فراهم كردند و تقريبا معادل همين مبلغ را براى غرامت هفتاد اسيرى كه مسلمانان در بدر گرفته بودند ، پرداخت نموده بودند ، اين است كه با عزمى راسخ به جمع آورى لشگر پرداخته و با سه هزار مرد جنگى راه مدينه را در پيش گرفتند .
عباس عموى پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله جريان را بوسيله قاصدى به آن حضرت رسانيد و او را از تصميم و كار قريش آگاه كرد ، پس از چند روز ، خبر حملهء كفار در مدينه منتشر گرديد ، رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله ، مسلمانان را بشوراى جنگى در مسجد دعوت فرمود اكثريت رأى دادند كه صلاح آن است از مدينه بيرون شده و در خارج شهر با دشمن پيكار كنند ، آن حضرت روز جمعه پس از اداى نماز جمعه با جمعى حدود هزار نفر از مدينه به طرف كوه « احد » خارج شد و در ميان كوه كه به شكل نيم دائره است پشت به كوه و رو به مدينه ، موضع گرفت .
در وسط راه عبد اللَّه بن ابى با سيصد نفر از منافقان به مدينه برگشت و گفت :
رأى من آن بود كه در مدينه بمانيم و در آنجا بجنگيم ، رأى مرا نپذيرفت و نظر كودكان را قبول كرد ، جنگ در بيرون مدينه بىفائده است .