كه در ايمان ثابت بوده و آيات خدا را در ساعات شب و اوقات خلوت مىخوانند و به خدا عبادت مىكنند .
ناگفته نماند : در آيهء 110 خوانديم :
مِنْهُمُ الْمُؤْمِنُونَ وَ أَكْثَرُهُمُ الْفاسِقُونَ
مذمت و مطالب گذشته همه بررسى حالات فاسقان يهود بود ، در اين آيه و دو آيهء بعدى به مقتضاى عدالت و انصاف راجع به اهل ايمان از آنها ، سخن رفته تا حق هر دو گروه ادا شود .
گويند : اين آيه و دو آيهء بعدى درباره يهوديهايى است كه اسلام آوردند از قبيل عبد اللَّه سلام و غيره . اين سخن دو اشكال دارد يكى اينكه در اين صورت اطلاق « اهل كتاب » بر آنها صحيح نيست . دوّم اينكه در آيهء بعدى آمده :
وَ ما يَفْعَلُوا مِنْ خَيْرٍ فَلَنْ يُكْفَرُوهُ
ضمير « يفعلوا » به اهل كتاب بر مىگردد و ظهورش آن است كه آنها با وجود اهل كتاب بودن اعمالشان داراى پاداش الهى است .
ناگفته نماند : موقع نزول قرآن همهء يهود بد كار نبودند و به همهء آنها قرآن تبليغ نشده بود و همه در مدينه و اطراف آن نبودند كه قرآن را بشنوند و ايمان نياورند ، از طرف ديگر ، عدهاى در شبهه بودند .
مىبايست به آنها مهلت داده شود تا مجال تفكر داشته و از شبهه بيرون آيند ، علّت جزيه گرفتن و در دينشان آزاد گذاشتن همين است . خلاصه آنكه : عدهّاى از يهود در دينشان مؤمن و نيكوكار و نسبت باسلام مستضعف بودند چنان كه فعلا نيز چنين هستند على هذا در اين آيات ، قرآن حال آنها را بيان مىكند و در آخر مىگويد : در مقابل اعمالشان پاداش خدايى دارند . در اين صورت مراد از « آيات » آيات تورات و مثلا مزامير داود و نحو آنست .
114 -
يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ يُسارِعُونَ فِي الْخَيْراتِ وَ أُولئِكَ مِنَ الصَّالِحِينَ
.