الْأَرْضِ ذَهَباً وَ لَوِ افْتَدى بِهِ
.
بقرينهء گذشته ، مراد كسانى هستند كه از روى عناد كافر شده و حق را دانسته انكار كردهاند ، مراد از اين مثل آن است كه عذاب آنها حتمى است در آيهء ديگر آمده
إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ صَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ ثُمَّ ماتُوا وَ هُمْ كُفَّارٌ فَلَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ
محمّد / 34 دربارهء اين مثل به « نكتهها » رجوع شود .
أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ وَ ما لَهُمْ مِنْ ناصِرِينَ
.
عذاب آنها حتمى است و آنها را يارانى و شفاعت كنندگانى نخواهد بود .
92 -
لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ وَ ما تُنْفِقُوا مِنْ شَيْءٍ فَإِنَّ اللَّهَ بِهِ عَلِيمٌ
.
در الميزان فرموده : ارتباط اين آيه با آيات ما قبل روشن نيست ، ممكن است در ضمن اين آيات نازل نشده باشد ، اين آيه مىرساند كه انفاق بايد از چيزهاى مهم و با ارزش باشد كه دردهاى اجتماعى را دوا كند و نيازمند را از صف نيازمندان خارج سازد ، بعيد نيست مراد از « بر » علاوه بر پاداش خدايى ، آن باشد كه شخص در اثر كثرت احسان از شر سرمايهدارى آسوده مىشود و مصداق :
وَ الَّذِينَ يَكْنِزُونَ الذَّهَبَ وَ الْفِضَّةَ . . .
قرار نمىگيرد ، نه مثل امروز كه عدهاى نمىدانند پول را كجا صرف بكنند وعدهاى محتاج نان شب هستند ، رجوع شود به « نكتهها » .
نمىشود گفت : مراد از آيه فقط زكات و خمس است بلكه آيه اعمّ است و زكات و خمس از مصاديق آنند ، جمله
وَ ما تُنْفِقُوا . . .
روشن مىكند كه انفاق در دنيا و آخرت مورد پاداش خداوند است نه اينكه مال تلف مىشود و چيزى عايد نمىگردد .
93 -
كُلُّ الطَّعامِ كانَ حِلًّا لِبَنِي إِسْرائِيلَ إِلَّا ما حَرَّمَ إِسْرائِيلُ عَلى نَفْسِهِ مِنْ قَبْلِ أَنْ تُنَزَّلَ التَّوْراةُ قُلْ فَأْتُوا بِالتَّوْراةِ فَاتْلُوها إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ