/ 124 ، اينست كه خدا ربا را بتدريج نابود مىكند و خاصيت سعادتزدايى را از آن مىگيرد .
277 -
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ آتَوُا الزَّكاةَ لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ
فكر مىكنم ذكر اين آيه بعد از آيه محق ، كفار ، اثيم ، براى آنست كه :
اين چنين زيستن بهتر است نه رباخوار زيستن ، راجع به
لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ . . .
ذيل آيهء 262 توضيح داده شد .
278 -
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ ذَرُوا ما بَقِيَ مِنَ الرِّبا إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ
يعنى : اى اهل ايمان حالا كه حكم ربا را دانستيد از خدا بترسيد و آنچه از ربا در ذمه ديگران داريد ترك كنيد جمله « ان كنتم . . . » تأكيد ايمان و تقوى در صدر آيه است . از حضرت باقر - صلوات اللَّه عليه - منقول است : وليد بن مغيره در جاهليت رباخوار بود ، در قبيله ثقيف مقدارى از ربا داشت پسرش خالد بن وليد بعد از اسلام آوردن خواست آن را بگيرد . آيه فوق نازل شد « 1 » آيه از حكم آنچه تا آن وقت گرفته بودند ساكت است فقط حكم بقيه را بيان مىكند .
279 -
فَإِنْ لَمْ تَفْعَلُوا فَأْذَنُوا بِحَرْبٍ مِنَ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ
« اذن » در اينجا به معنى علم و يقين است يعنى : اگر دست برنداشتيد يقين كنيد به جنگى از جانب خدا و رسولش ، اين آيه مفيد آنست كه رباخوار در صورت عدم توبه به حال خود گذاشته نمىشود بلكه خدا و رسول با او در جنگ هستند تا تسليم شود و يا كشته گردد ، از حضرت صادق عليه السّلام نقل شده : رباخوار بعد از ثابت شدن رباخواريش ، تنبيه مىشود اگر دفعه ديگر ربا گرفت باز تنبيه
هامش
( 1 ) -
مجمع البيان قال الصادق ( ع ) : آكل الربا يؤدب بعد البينة فان عاد ادب و ان عاد قتل » .