اداى حق به شما دهند قبول نمىكنيد به عنوان صدقه ندهيد بلكه از
« مِمَّا تُحِبُّونَ »
بدهيد ناگفته نماند : در اين آيه مقدار انفاق در نظر نيست فقط جنس آن منظور است .
وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ غَنِيٌّ حَمِيدٌ
اين دو وصف ، مربوط به مطلب آيه است ، يعنى خدا بىنياز است ، حاجتى به انفاق شما ندارد ، دستور انفاق پاك ، فقط به نفع شما و جامعهء شما است وانگهى خدا حميد و پسنديده است ، لايق درگاه او فقط انفاق پسنديده است .
268 -
الشَّيْطانُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ وَ يَأْمُرُكُمْ بِالْفَحْشاءِ
.
شيطان به هنگام انفاق وسوسه مىكند كه شايد در آينده به اين مال محتاج شوى لازم است انفاق نكنى و براى روز مبادا نگاه دارى . مراد از فحشاء ظاهرا بخل است ، طبرسى فرموده : بخيل را فاحش گويند المنار گفته : بخل نزد عرب بدترين فحشاء است وسوسهء فقر سبب توليد صفت بخل است آدم بخيل در نزد مردم بىاعتبار و از رحمت خدا مأيوس است .
لذا شيطان با وعدهء فقر ، آدمى را به فحشاء و بىارزشى مىخواند
وَ اللَّهُ يَعِدُكُمْ مَغْفِرَةً مِنْهُ وَ فَضْلًا وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلِيمٌ
اما خدا ( بوسيلهء انفاق ) شما را به آمرزيده شدن و وسعت مال و اعتبار مىخواند ، معلوم مىشود كه انفاق از اسباب مغفرت و زيادت مال و آبرو است . خدا وسعت بخش و به حال انفاق كننده دانا است .
269 -
يُؤْتِي الْحِكْمَةَ مَنْ يَشاءُ وَ مَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْراً كَثِيراً
.
به نظرم مراد از حكمت در اينجا درك اهميت انفاق در زندگى فرد و جامعه است از حضرت صادق - صلوات اللَّه عليه - نقل شده كه : حكمت ، معرفت