مىشود او را كشت و زخم زد و همان قدر از مالش برداشت ، چنان كه در فقه اسلامى مشروحا بيان شده است .
در بعضى موارد انتقام ، به صورت ديگرى است مثلا اگر مردى با زنى زنا كند همان كار را در مورد او انجام نمىدهند بلكه او را تازيانه مىزنند و يا طور ديگر عقوبت مىكنند ، در نتيجه حكم كلى
وَ الْحُرُماتُ قِصاصٌ
فرموده :
حالا كه هر چيزى محترم و داراى قصاص است پس هر كه به شما بهر نحو تجاوز و تعدى كرد همانطور از او انتقام بكشيد ولى
وَ اتَّقُوا اللَّهَ
از خدا به ترسيد و در انتقام زيادهروى نكنيد ، مشت را با كشتن انتقام نكشيد ، بىگناه را بجاى ظالم نگيريد
وَ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقِينَ
اگر تعدى نكنيد متقى هستيد و خدا با شماست ، واقعيت و طبيعى بودن اين قوانين بر اهل بصيرت پوشيده نيست .
195 -
وَ أَنْفِقُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَ لا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ وَ أَحْسِنُوا إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ
.
اين آيه كه در ذيل آيات جهاد آمده ، روشن مىكند كه مراد از انفاق تأمين مصارف جنگ و مراد از « سبيل اللَّه » جهاد است و عدم انفاق سبب وقوع در هلاكت و عقب ماندن در دين و دنياست ، مخصوصا با ملاحظهء ارتباط آيات فوق با اين آيه منظور آنست كه با جان و مال در راه خدا و در راه سعادت خويش بكوشيد .
اما قطع نظر از آيات جهاد ، از اين آيه دو مطلب مهم استفاده مىشود : يكى آنكه مسلمانان بايد در راه خدا و در گسترش دين و تأمين بيچارگان و رفع احتياجهاى عموم مال خرج كنند و اگر با اين وسيله شكافهاى جامعه را پر نكنند نتيجه جز هلاكت و عقب ماندن از دين و دنيا نخواهد بود و بايد به ذلت و بيچارگى تن در دهند به طورى كه دادهاند ديگران در راه باطل ميليونها خرج مىكنند