نقل شده :
وَ الَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنا هَبْ لَنا مِنْ أَزْواجِنا وَ ذُرِّيَّاتِنا قُرَّةَ أَعْيُنٍ وَ اجْعَلْنا لِلْمُتَّقِينَ إِماماً
فرقان / 74 پيداست كه خواستهاند سرآمد متقيان و اخيار در ميان اخيار باشند .
مراد از
وَ مِنْ ذُرِّيَّتِنا أُمَّةً مُسْلِمَةً لَكَ
نيز همان است كه خواستهاند در ميان ذرية آنها يك گروه نخبه و ممتاز و اخيار بوجود آيد و گرنه « من » تبعيض ذكر نمىشد مانند :
وَ مِنْ قَوْمِ مُوسى أُمَّةٌ يَهْدُونَ بِالْحَقِّ وَ بِهِ يَعْدِلُونَ
اعراف / 159 پس اين دعا فقط به امامان أهل بيت عليهم السّلام كه از ذريهء آن دو بزرگوار هستند تطبيق مىشود نه به انبياء بنى اسرائيل كه از إبراهيم و اسحاق مىباشند .
وَ أَرِنا مَناسِكَنا
لفظ « ارنا » فعل امر است از رؤيت يعنى عبادتهاى ما را به ما نشان ده و تعليم كن . مادهء « رأى » اگر دو مفعول به پذيرد به معنى علم آيد ، ولى به نظرم منظور آنست كه : ما را در اعمالمان اهل بصيرت گردان كه آن بالاتر از تعليم است . مراد از مناسك شايد مطلق عبادات باشد گرچه در اعمال حج غلبه دارد .
وَ تُبْ عَلَيْنا إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ
آن دو بزرگوار گناهى نداشتند ، ظاهرا منظورشان آن است كه ما را مورد توجه قرار بده ، توبهء خدا لازم نيست هميشه در مقابل توبه بنده باشد .
129 -
رَبَّنا وَ ابْعَثْ فِيهِمْ رَسُولًا مِنْهُمْ . . .
.
ضمير « فيهم - منهم » راجع است به ذريه . يعنى در ميان فرزندان ما پيامبرى كه از خود آنها باشد برانگيزان . لفظ « رسولا » حاكى است كه فقط يك پيامبر خواستهاند و نيز معلوم مىشود كه از نسل ابراهيم و اسماعيل فقط يك پيغمبر آمده و آن هم حضرت محمّد بن عبد اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله است ، پيامبران بنى اسرائيل از نسل ابراهيم و اسحاق هستند . در صدق دعاى آن دو بزرگوار است كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود : من خواسته ابراهيم مىباشم
« انا دعوة ابراهيم » .