فريد وجدى در دائرة المعارف مىنويسد : ايرانيان كعبه را محترم مىشمردند و به زيارت آن مىآمدند و عقيده داشتند كه روح هورمزد « آهورامزدا » در آن حلول كرده است ، هندوها كعبه را تقديس مىكردند و « بودا » با زنش به زيارت كعبه رفته است ، ايضا صابئين و يهود كعبه را احترام مىكردند .
در فرهنگ قصص قرآن ذيل كلمه كعبه نقل شده : ايرانيان قديم كعبه را احترام مىكردند و به حج مىرفتند شاعر ايرانى در دورهء اسلام به همين نكته اشاره مىكند و مىگويد :
و ما زلنا نحج البيت قدما * و نلقى بالاباطح آمنينا
و ساسان بن بابك سار حتى * اتى البيت العتيق يحج دينا
يعنى : ما پيوستى از روزگار قديم به حج خانه كعبه مىآمديم و در حال ايمنى درهها و واديهاى آن را ملاقات مىكرديم ، و ساسان پسر بابك رفت تا به خانه محترم رسيد و از روى دين و عقيده آن را طواف نمود .
مقام ابراهيم :
مقام ابراهيم عليه السّلام سنگى است 35 در 35 سانت كه اثر قدمهاى آن حضرت در آن نقش بسته است ، عمق يكى ده و ديگرى 9 سانت و فاصله ميان دو مقام يك سانت است و آن قديمترين اثر اسلامى است كه در فاصله 13 مترى كعبه در ضريحى مخصوص نگهدارى مىشود در اشعار ابو طالب عليه السّلام آمده كه اشاره به مقام ابراهيم فرموده است :
و موطى ابراهيم فى الصخر رطبة * على قدميه حافيا غير ناعل
اين شعر در ضمن اشعار آن بزرگوار در سيرهء ابن هشام نقل شده ، المنار در ضمن نقل آن مىگويد : عرب عقيده داشت كه آن اثر دو پاى ابراهيم است و از كلمه « رطبة » در قصيدهء ابو طالب استفاده شده هنگام ايستادن آن حضرت ،