به كسى قرابت و خويشى ندارد ، قوانين ثابت خداوند در حق همه يكسان و جارى است ، مورد ، نمىتواند مخصص باشد ، مسلمان نبايد در زندگى مذبذب و دو رو باشد كه خدا از ظاهر و باطن او آگاه است ، مسلمان نبايد حرف بىمنطق را قبول كرده و تسليم آن باشد ، لازم است در انتخاب رهبر كمال دقت را به كار برد و بداند دين خود را از كدام كسى مىآموزد و از كدام رهبر پيروى مىكند آيا از پيشوايى كه به حق مىخواند يا به باطل ؟ و بداند كه گناه و نافرمانى موجب بدبختى دو جهان و پيروى از حق موجب سعادت دنيا و عقبى است و بس ، اگر يهود به لفظ يهود و مسلمان به لفظ مسلم اكتفاء كنند هر دو در اشتباهند .
تفسير احسن الحديث (فارسى) — صفحة 176
مساهمون: على اكبر قرشى بنابى
ص١٧٦