خَطِيئَتُهُ »
عبارت اخراى افزون شدن سيئه و قساوتها است تا حدى كه همهء قلب را فرا گيرد ، ديگر راهى براى نفوذ ايمان و توحيد باقى نماند ، به عبارت ديگر
« خَتَمَ اللَّهُ عَلى قُلُوبِهِمْ »
باشد .
در تفسير صافى از كافى و تفسير عياشى از حضرت باقر صلوات اللَّه عليه نقل شده : « در قلب هر بندهء مؤمن لكهء سفيدى هست ، چون گناهى كند در آن لكهء سياهى توليد مىشود ، اگر توبه كند آن سياهى محو مىشود و اگر به گناه ادامه دهد بر سياهى افزوده مىشود تا لكهء سفيد را بپوشاند و چون سفيدى را پوشانيد ديگر صاحب چنان قلب هيچگاه به خير باز نمىگردد . . . » .
نظير اين جمله است آيه :
كَلَّا بَلْ رانَ عَلى قُلُوبِهِمْ ما كانُوا يَكْسِبُونَ
مطففين / 14 يعنى : اعمالشان بر قلوبشان زنگار گذاشته است .
چنين كسانى بىشك اهل آتش هستند از هر فرقه كه باشند ، يهود يا غير يهود ، حساب ، حساب نژاد و اسم و رسم نيست بلكه صحبت ، صحبت كسب سيّئه و احاطهء آن بر قلب است ، با اين دو عامل ديگر به كسى مؤمن گفته نمىشود و اين ظاهرا همان انكار و تكذيب آيات خدا است
وَ الَّذِينَ كَفَرُوا وَ كَذَّبُوا بِآياتِنا أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ
بقره / 39 راجع به خلود عذاب رجوع كنيد به سورهء انعام / 128 .
82 -
وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ أُولئِكَ أَصْحابُ الْجَنَّةِ . . .
.
اين شق دوم قانون كلى است و در آن ايمان و نيكوكارى موضوعيت دارد و بس .
نكتهها
موقعيت آيات در زندگى :
روى سخن در آيات گذشته با يهود است ولى آنها در زندگى همه ، قابل پياده شدن ، مىباشد خداوند نسبت