به عبارت ديگر : آن اعمال را اجداد آنها كرده بودند ولى قرآن به يهود مدينه نسبت داده و آنها را كوبيده است ، عجيب آنكه يهود مدينه از خود دفاع نكرده است و نگفتهاند : اين كارها را ما نكردهايم چرا كار ديگران را به ما نسبت مىدهيد ؟
اين بدان علّت است كه قرآن هم فرد را اصيل مىداند و هم جامعه را ، جامعه در نظر اسلام داراى يك شعور و يك تفكر و كتاب و پرونده است ؛ مردمى كه داراى يك تفكر اجتماعى و يك ارادهء اجتماعى و داراى يك روح جمعى هستند از نظر قرآن به حكم يك انسانند ، چون هر يك ، كار و انديشه همه را تصديق و تأييد مىكنند ، اينجاست كه قرآن كارهاى بد را كه فقط گروهى انجام دادهاند به همهء افراد آن گروه نسبت مىدهد و فرزندان را با كارهاى پدران محكوم مىكند ، امروز در جامعهها ، گروهها و احزاب براى كارهاى خود از مردم تأييد مىخواهند در صورت تأييد ، كار و عملكرد يك حزب را عملكرد همهء ملت مىدانند ، اين بحث در سورهء يونس ذيل آيهء 49
لِكُلِّ أُمَّةٍ أَجَلٌ . . .
به طور مشروح آمده است به آنجا رجوع شود .
40 -
يا بَنِي إِسْرائِيلَ اذْكُرُوا نِعْمَتِيَ الَّتِي أَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَ أَوْفُوا بِعَهْدِي أُوفِ بِعَهْدِكُمْ وَ إِيَّايَ فَارْهَبُونِ
از اين آيه بررسى و افشاگرى وضع يهود شروع مىشود و آن در شكل پند و نصيحت و ترس از خدا آغاز گرديده است ، مراد از « نعمتى » ظاهرا بعثت پيامبران در بنى اسرائيل است كه همهء افتخارشان و حتى نجات از چنگ فرعون مرهون همان بعثت است در جاى ديگر آمده كه موسى عليه السّلام به آنها گفت :
يا قَوْمِ اذْكُرُوا نِعْمَتَ اللَّهِ عَلَيْكُمْ إِذْ جَعَلَ فِيكُمْ أَنْبِياءَ . . .
مائده / 20 على هذا جعل انبياء همان نعمت است .