چنان چه صبر مىكردند بر اذيتهاى قوم و بودند كه به آيات ما يقين داشتند .
مراد انبياء بنى اسرائيل هستند كه اوصياء حضرت موسى بودند تا زمان زكريا و يحيى و عيسى و اوصياء عيسى تا زمان بعثت خاتم الانبياء كه در چنگال يهود گرفتار بودند كه در آيهء شريفه مىفرمايد :
وَ لَقَدْ آتَيْنا مُوسَى الْكِتابَ وَ قَفَّيْنا مِنْ بَعْدِهِ بِالرُّسُلِ وَ آتَيْنا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ الْبَيِّناتِ وَ أَيَّدْناهُ بِرُوحِ الْقُدُسِ أَ فَكُلَّما جاءَكُمْ رَسُولٌ بِما لا تَهْوى أَنْفُسُكُمُ اسْتَكْبَرْتُمْ فَفَرِيقاً كَذَّبْتُمْ وَ فَرِيقاً تَقْتُلُونَ
( بقره آيهء 87 ) و بعيد نيست كه اين آيه اشاره باشد به اين كه اوصياء پيغمبر ( ص ) - ائمهء هدى - هم گرفتار قوم مىشوند و صبر در بليات و آزار قوم مىكنند و هدايت مىكنند بندگان را به دستور الهى و به آيات الهى ، داراى اعلى مراتب يقين هستند چنانچه در اخبار هم اشاره به اين معنى دارد .
وَ جَعَلْنا مِنْهُمْ أَئِمَّةً
امام پيشوا است اطلاق بر انبيا مىشود و بر اوصياء انبيا چنانچه در حق ابراهيم مىفرمايد :
إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ
( بقره آيهء 124 ) .
يَهْدُونَ بِأَمْرِنا
مثل ائمه كفر و ضلالت نيستند كه مىفرمايد :
وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ وَ يَوْمَ الْقِيامَةِ لا يُنْصَرُونَ
( قصص آيهء 41 ) .
لَمَّا صَبَرُوا
چون مىدانستند كه صبر بر اذيتهاى قوم چه آثار بزرگى دارد ، اگر صبر نداشتند نمىتوانستند نگاهدارى دين كنند و حفظ احكام الهى .
وَ كانُوا بِآياتِنا يُوقِنُونَ
باعلى مراتب يقين كه تمام حقايق نزد آنها مكشوف بود .
يك نفر از اصحاب پيغمبر ( ص ) زيد بن حارثه خدمتش عرض كرد : « اصبحت موقنا » حضرت فرمود :
« ما علامة يقينك »
گفت : الان صداى نغمههاى بهشت و زفير جهنم را مىشنوم و اهل بهشت و جهنم را مىبينم .
[ سوره السجده ( 32 ) : آيه 25 ]
إِنَّ رَبَّكَ هُوَ يَفْصِلُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ فِيما كانُوا فِيهِ يَخْتَلِفُونَ ( 25 )
محققا به درستى پروردگار تو آن خداوند متعال جدا مىفرمايد و هر يك را حكم او را مىدهد